Mirac kandili hakkında neler biliyorsunuz?

Kur’an’ın hiçbir yerinde herhangi bir insanın Allah’­ın yanına yükseldiği, O’nunla konuştuğu, din buyrukla­rı hususunda O’nunla pazarlığa girdiği, O’ndan: “Ben sana aşıkım, sen olmasan varlıkları yarat­mazdım…” şeklinde methiyeler dinlediği yolunda de­ğil bir beyan, bir işaret bile yoktur. Ne yazık ki, Yahudi-Hristiyan mitolojisinden İslam’a aktarılan Miraç hikâyesi (veya hikâyeleri), tüm bu Kur’an dışı kabulleri içermektedir.

Bu kabuller, bazı surelerdeki (özellikle Necm ve İsra Sureleri) Cebrail’e giden zamirleri teviller yapıp Allah’a göndererek veya ayetleri mitolojiye uydurarak desteklenmektedir. Tümü anlam kaydırması veya tah­riftir.

Kur’an’da bir İsra olayı vardır. İsra, aynı adı taşıyan surenin ilk ayetinde de gösterildiği gibi, “gece yürüyüşü veya gece yürütmek” demektir. Ayetin be­yanına göre, Hz. Peygamber, bir gece Mescid-i Haram’dan Mescid-i Aksa’ya yürütülmüştür. Bu yürütmenin beden ve ruh beraberliğinde mi? yoksa sade­ce ruhen mi olduğu ayette açıklanmamıştır. Hz. Peygamber’in Mescid-i Aksa’dan göklere yükseltildiğine ilişkin hiçbir söz ve işaret yoktur. Böyle bir şey, zaten Kur’an’ın sünnetullah dediği varlık yasalarına aykırı­dır.

İş bununla da kalmaz: İsra olayındaki yürütme­nin ruh ve beden beraberliğinde olduğunu kabul etmeyen, böyle diyenleri yalancılık ve iftiracı­lıkla suçlayan büyük sahabîler vardır. Bunla­rın başında fakıh sahabî Hz. Âişe gelmektedir. Hz. Âişe, “Peygamberimiz Miraç gecesi rabbini gördü, onunla konuştu…” vs. türünden sözler söyleyenlere şid­detle karşı çıkmış ve şunları söylemiştir: “Bu sözleri duyunca tüylerim ürperiyor, bunları nasıl söy­leyebiliyorlar. Bunları söyleyenler Allah’a da Peygamber’e de iftira etmiş olurlar. Allah hiç­bir beşere görünmez, hiçbir beşerle konuşmaz.” Hz. Aişe bununla da yetinmemiş, şunu da eklemiştir: “O gece Hz. Peygamber yatağından hiç ayrılmadı, ayrılsaydı ben görürdüm. Rabbi onu o âlemler­de ruhen dolaştırdı.”

Kur’an’ı dikkatle okuyanlar görürler ki Hz, Âişe’nin bu sözleri ve tavrı Kur’an’ın beyanlarına ve ruhuna en uygun olanıdır.

Bizim Kur’an’dan beslenen düşüncemiz ve inancımız şudur: Hz. Peygamber, bir İsra mucizesiyle lütuflandırılıp bir gece Mekke’deki Mescid-i Haram’dan Kudüs’teki Mescid-i Aksa’ya götürül­müştür. Bu götürülmenin beden ve ruh beraber­liğinde mi, sadece ruhen mi olduğu meselesi bizim bilgi sınırlarımızın dışındadır. Biz bu noktada durmayı yeğleriz. Hz. Peygamber’in göklere çıkarıldığı, Allah ile görüştüğü, Al­lah’ın ona iltifatlar ettiği, namazın uzun bir pazarlıkla farz kılındığı yolundaki rivayetlerin tümünü Kur’an’a, dine, uluhiyet ve nübüv­vetin şanına aykırı buluruz.

Hz. Resul’ün Cenabı Hakk’ın tecellilerine ruhen muhatap olmasına gelince o bir kerelik değildir. Resul bu tecellilerin her an muhatabı­dır. O muhatap olmanın nasıllığı ise bize anla­tılmamıştır. O halde biz o noktada da dururuz; kafamızdan veya û söylemlerinden yararlanıp senaryolar oluşturmayız.

Yahudi-Hristiyan mitolojisinden aktarılan kabuller­le Kur’an’daki İsra olayının kaynaştırılmasından do­ğan sapmalar Hz. Muhammed’in û elçisi niteliklerine ters düşen birçok bid’at ve hurafe barındırmaktadır.