Yalnızlık bir seçim midir?

Yalnızlık çok sıradan koşullar meydana gelmedikçe sadece seçimdir. Her seçimde bir vazgeçiştir. Dolayısıyla yalnızlık vazgeçiştir. Peki neden vazgeçiştir? Mutsuz olmamayı seçmek , mutlu olmak ya da olmamaktan da vazgeçmek demektir. Yalnız olan insan kişilere beklentiler yüklemez. Mutlu olmak kavramını da sorgulamaz. Kendisine yetebilmeyi , karakterine , kişiliğine bir şey katmayacak insanları kendinden soyutlamayı öğrenmiştir. Mutlu olmak yerine mutsuz olmamayı seçmiştir. Öpüşmek sevişmek gibi kavramları mutlaka yaşamıştır bunları bir zaaf olarak değil duygularının getirisi olarak sınırlandırır. Yalnız sandığınız insan, yalnızlığa itilmemişse , o insan yalnız değil tek başınadır. Karşısına çıkacak insanların onu beklentileri dahilinde seveceğini , sürekli sömürüleceğini , tüketileceğini tüketildiği kadarda tükeneceğini bilir. Hayatı çözümlemiştir, yalnız insanın hayatını anlamlandırmak için kimsenin yardımına ihtiyacı yoktur. Sadece pusuya yatmıştır bir gün yalnız olmaktan vazgeçtiği zaman kimsenin onu yalnız bırakamayacağı kadar donanıma sahip olmuştur artık. Mutsuz olmamayı öğrenmiştir, kabuğundan çıktığı gün mutlu olmanında formülüne sahip bir şekilde insan içine karışır. İşte o gün yalnız insan, kalabalığın içinde yalnızlığa düşenlere inat yaşar.

Bazen seçim bazen de zorunluluktur. Bazen çok istersin yanında elini tutacak ya da sana det ortağı olacak bir can ama asla bulamazsın. ve bazen de öyle bir ruh hali içinde olursun ki kalabalıklar içinde biler yalnız kalmak istersin. İşte bu isteğe bağlı olan yalnızlık türü bir seçimden kaynaklanmaktadır ama öteki durumda istediğin halde yalnızsındır. Aslında bu da bir seçimdir ama senin değil, senin yanında olmak istemeyenleri seçimidir bu sefer. Önemli l*n yalnızlık değil, bir başınalıktır esas. Düşman başına demeye bile dilim varmıyor.