Yalnızlık tercih midir?

Tercihtir.

içten içe ölüp ölüp dirilseniz de insan sosyal bir canlı. birlikte yaşıyorsun ve iletişim kurmaya mecbursun. beceremesen de konuşmak ve tepki vermek zorundasın.

ben şunu anladım. siz bir şey yapmasanız da insanların çoğu müthiş derecede aktif ve sürekli etrafınızda bir şeyler yapıyorlar.
siz düşüp kalksanız hatta kalkamasanız da etrafınızdaki hayat durmaksızın devam ediyor.

size kayıtsız kalmıyor, kalamıyorlar.

direnmek mümkün, tercihtir sonuçta. ama yalnız kalamazsınız çünkü en basit ve temel ihtiyacınız hayatta kalmak ve bunun için diğer insanlara muhtaçsınız.

kısa değil evet, uzun etkileşimlere muhtaçsınız. en basitinden çalışmak ve karnınızı doyurmak zorundasınız. kimse sizin -pasif bir mesleğiniz olsa da- içinize kapanmanıza müsaade etmez ve bunu yaparsanız sizi etiketleyip gönderirler. aileniz de kayıtsız kalamaz. sizi gönderemezler ama sizinle uğraşırlar.

uyum sağlayacaksınız sağlar görünecek ve rol yapacaksınız. çevreniz müsaade ettiği ölçüde yalnız kalabilirsiniz.

ama yalnız kalamazsınız..

Yüzeysel olarak düşünüldüğünde eğer insan istediğinde zorlanmadan sosyal gruplara geri dönebiliyorsa, içinde bulunduğu yalnızlık bir tercihtir. Ancak varoluşsal olarak düşündüğümüzde yalnızlık bir mecburiyettir. Yalnızlığı seçmediğimizi düşündüğümüz anlarda dahi daima yalnızızdır. Yani mecburi yalnızlığımızı unutmak için yalnızlığı reddebiliriz ya da yalnızlığımızla barışmış halde onu yaşamayı tercih edebiliriz.