Bu travmayı nasıl aşarım?

Şu an çok kötüyüm, ağlayarak yazıyorum. Biraz uzun olacak ama umarım okursunuz. (Kısa kesmeye çalışacağım) Biz gurbetçi bir aileyiz, annem, babam, ben ve küçük kardeşim, kara yoluyla Türkiye’den İsviçre’ye dönüyorduk, italyadayken (İsviçre sınırına 40-45km kala) (saat sabah 1-2 civarı) otobanda bir benzinlikte durduk, hepimiz tuvalete falan gittik, 10-15 dakika sonra annem hariç herkes arabadaydı ve hazırdı. Babam aşırı sinirli ve agresif, taş kalpli, soğuk, ruhsuz bir ş*refsizin teki, annemi tuvalette aramam için beni gönderdi, arabadan inip tuvalete gittiğimde annem yoktu, biraz etrafa baktım falan bulamadım geri arabaya döndüm (meğersem yan tarafta bir kafe var oraya gidip kahve alıyormuş). Babam anne çok kötü davranan biri aşırı sinirlendi ve tüm sinirini benden ve kardeşimden çıkardı, bize küfür etti hakaretler etti, ben onu ilk defa bu kadar sinirli gördüm. “Sizinle yola çıkan aklımı s***, anca zaman kaybettiriyorsunuz bama başka bir b*ka yaradığınız yok” tarzında ve daha ağır şeyler söyledi. Ben o an şok geçirdim ve çok korktum kardeşimle ağlamaya başladık. Babam bize bağırdıkça biz ne yapacağımızı şakırdıyorduk o an düşünme yetkimi tamamen kaybettim. Biz arabadayız, annem hala yok, babam kapıları kitledi ve küfür ede ede arabayı çalıştırdı. O an annemi o benzinlikte terk edeceğimizi anladım ama korkudan hiç bir halt yapamadım. Babam arabayı benzinlikte kuytu köşe bir yere saklayıp m*ş gibi bekledik. Neyi beklediğimizi de söyleyeyim. Annemin bizim onu terk ettiğimizi, orada bıraktığımızı düşünüp korkması için. Ve tamda öyle oldu. Bir kaç saniye sonda annem elinde kahveyle arabanın olması gereken yere geldi ama me araba var ne biz. (Bu arada biz onu görüyoruz ama o bizi göremiyor). Neyse annem bağırmaya falan başladı ismimizi, elindeki kahve yere düştü ve bizi aramaya başladı, ayakları resmen titriyordu… o an arabadan çıkmak istedim ama tam hareketten edecekken babam “çıkarsan ölünüzü s***erim” diye bağırınca çok korktum yapamadım. Annem ağlamaya falan başladı sesi duyuluyordu. Kadıncağız itanlyanca falan da bilmiyor kimseyle iletişim kuramaz. Yere oturup kafasını dizlerine gömdü ve ağlamaya devam etti… onu öyle görünce üzerime soğuk sular dökülmüş gibi döndüm kaldım. Annemin ne hissettiğini bile düşünmek istemezdim, o korkuyu, çaresizliği… babam denilen k*pek arabada anneme bakarak pis pis sırıtıyordu. Allahım dedim bu kadar kalpsiz bu kadar acımasız olunmaz bu nasıl bir insan dedim. Dayanamadım, atladım arabadan annemin yanına koştum. Yanına oturup sarıldım onu bırakmadığımızı açıkladım. Onunla ağladık ama nasıl anlatamam. İki gün geçti hala aklımdan çıkmıyor bu onlar kafayı yiyeceğim nasıl unutabilirim bunu