Yürüyüş yapamıyorum ne yapmam lazım?

Hm spor yapmadan ha. ben 9 senedir 96 buçuk kiloyum hayatta bir uğraşım yok diye eve tıkılıyorum sürekli hiç gezmedim midem de obezite gibi çok zorluyor feat food şeyler yemezse.. benim kilom 96 buçuk olmasına rağmen çok zorlanıyorum yer sarsıntısı yaşıyorum sabah kilo yüzünden kabuslar görüyorum... benim de yürüyüş yapmadan spor yapmadan bir şekilde zayıflamam gerek ama nasıl

Valla bugün güya diyettteydim sabah öğlen uydum yürüyüşe çıkayım dedim tam 1 saat yürüyüşün ortasında ayaklarımın 3 ü de birden baktım acıyor su toplamış , üstüne üstük pişik de olmuşum yürüdüğüm yolu geri döndüm zaten midem de aç gittim yine hazır gıda aldım vazgeçtim hem yürüyüşe hem spora hem zayıflamaya böyle daha çok kilo alıyorum ama dayanamıyorum napim.. Diyetisyene gitmiştim zaten yeme listem var güzel uyarım ama spora gelince işte tıkanıyor... ama sporla olmadan zor ya yürüyüş yapamıyorum ayaklarım su topluyor üstüne basılmıyor , spor salonlarına gidemiyorum virüs var diye.. evde spor yapamıyorum yemekler elimin altında diye spor egzersiz yapacak ortam da geniş bir yerde de yok evde.. anca herşey yeme içmeye göre fazla fazla yapılmış gibi güya diyetteydim bugün sırf ayak parmaklarım su topladı yürüyüş olmayacak diye gittim dondurma , gazoz , döner aldım şekerli yiyecek ve içecekler midem de zaten anca bunları yerse rahat ediyor ama kilo veremiyoruz gördüğün gibi rahat uyuyamıyorum kabus görüyorum yaşadığımı bile hissetmiyorum böyle nasıl vericem.. sağlığım için ama sürekli evdeyim kendimi hazır gıdaya ve bu eve mahkum hissediyorum sağlığım bozulsada.

hep diyete başlıyorum ama uzun sürmüyor bu şekilde kilo verilmez yapabileceğim sporda yok. yine döndük başa kilo alımına devam hedefim 200 kilo.. sırf ayak parmaklarım su topladı yürünmüyor basılmıyor üstüne diye diyet ve spordan vazgeçtim bugün gittim yemekler aldım yedim şimdi şaka gibi.. 25 yaşındayım 9 yıldır depresyondayım okumuyor ve çalışmıyorum kendimi sevmiyor ve bakmıyorum.. sadece 2012 yılından bu yana bilgisayar başında oynayarak zaman geçiyorum hayatta bir amacım hedefim yok yaşamak için sebebim yok..

fiziksel kusurlarım var.. sadece kilo olsa neyse kişisel bakımlarımı hiç yapmadım lise mezunu bile değilim aklım almadı okulu bıraktığım gün 9 sene önce herşey bitti.. eve kapandım bilgisayarın ve rahat yaşamın kölesi oldum bağımlı oldum çıkamıyorum.. hiç saçım için kuaföre gitmedim tarz denemedim.. dişlerim çürük boyum kısa şişman obezim vücut çatlaklarım var okumuyorum çalışmıyorum böyle insan içine karışmama sosyalleşemem.. Ben insanlardan kaçıyorum hatta kendimden kaçıyorum sorumluluk sahibi olmakdn kendini birey hissetmekden.. hayata ve onun sunduklarına çok geri ve yabancıyım çoğu şeyin aktivite olsun bir şey olsun yapmasını bilemiyorum kendimi yönlendiremiyorum engelli kimliğim ve aylığım var bile bile çıkarttırdım bunu iş yapmayacağımı bildiğim için çok engelli değilim herşeyim sağlam ama işte sağ gözüm şaşı yüzde 20 görüyor bir kulağım işitme engelli ama sorun değil gerçekden 1 tanesi bana yetiyor görüyor ve duyuyorum ben ama işte kendime güvenim özgüvenim bir şeyim yok , kendimi yönlendirmesini bilemedim ömrüm boyunca.. içimden kendim için bir şey yapmak gelmiyor herşeyden kaçtım kaçıyorum. hiç sosyalleşmedim sen hiç gezmeden 9 sene bir odada kapanmak nedir bilir misin anca yemek için çıkarsın dışarı

Herşeye pes ettim rahatlığın adamıyım , Herkes zaten tembelliği seçmişsin der suçlarlar beni eee haksız da sayılmazlar... sırf lisedeyken dersleri işlemleri yapamıyorum sınıfta kalacağım diye bıraktım liseyi evden başka gidecek yerim yoktu bilgisayara ve herşeyi izleyip herşeyi yemeye alıştım 9 sene oldu 16 yaşımdan 25 yaşıma kadar tüm gençliğim gezmem tozmam sosyalleşmem gençliğimi yaşayamam hepsi evde bir odada geçti yok yere.. ama öbür türlü de kendimi güvenemiyorum fiziksel kusurlarımı yok etmeden insan yüzü görmek istemiyorum ve ilkokul mezunuyum böyle insanlarla iletişim kuramam aktive yapamam kendine hobi edinmek bana yetersiz geliyor. zaten kendimi özgüvenli göremiyorum sen bunu yaparsın bak bunu şöyle yap diyemiyorum çoğu şeyin yerini bilmiyorum aklım yok hadi bugün hobi olsun bir yerlere takıl diyemem kendime boyumdan büyük işler gibi geliyor sosyalleşmek dolaşmak gezmez ilişki yaşamak arkadaş edinmek gününü gün etmek bana yabancı geliyor elim kolum yapamıyor bilemiyor olduğu yerde kalıyor.. kendimi yönlendirmesini bilmiyorum bir de şu var ben değişmekden sorumlu bir kişi olmakdan kendini birey özel görmekden korkuyorum 9 sene böyle yaşamışım zarar versede şimdi başka biri gibi olmak ne bileyim korkuyorum ben zaten sorumluluklardan kaçtığım için böyleyim herşeye boşverdim şimdi onun sıkınıtısını yaşıyorum bana tüm bu kötülükleri veren bilgisayarı 9 sene mi yiyen bilgisayarı bile çıkaramıyorum hayatımdan.. Aklımda hayatta iken iyi zaman geçirebileceğim mutlu olabileceğim tek bir şey bile yok , boyum uzamaz , dişlerim bakım istiyor para istiyor , vücut çatlaklarım her yerimde dövme gibi ve ben istemiyorum boyum en az 1.85 olsun istiyorum lise mezunu bile değilim yokta yok hiç bir şey yok, zaten bilgisayarı bırakıpda sosyalleşecek kafada yok bende.

Bana göre herşey fizik ve kilo kendine bakım özgüvenli olma herşeye sahip olma ondan sonra yapmayacağın şey yok.. ben böyle yaşarken amcamın oğlu benden 4 yaş küçük olmasına rağmen boyu 2 metre , kıbrısta üniversite okuyor , sevgilisi , arabası var , sesi kalın , dış görünüşü yakışıklı , eli herşeye uzanıyor gönlüne göre ne isterse onu yaşıyor yapıyor.. şiir seslendiriyor eee tabi zengin aldı yürüdü aklı herşeye yetiyor.. bir de bana bak bir hiçim yaşamıyorum bile hissediyorum kilo yüzünden her sabah kabus bana da işte onu instagramdan izlemek kalıyor.

Peki

mesaj gönderilemiyor

Kısıtlama gibi bir şey var sanki takip isteğiyle düzelir mi bilmem

Yine olmuyor sanırım ötesi hesapdan yazacağım

Olmuyor yok

Neyse.. ne yapacağımı bilmiyorum yine döndüm başa herşeyi ye iç bilgisayar oyna.. bir sonu yok 9 yıldır devam ediyor bende ne ararsan var fiziksel kusur , özgüven eksikliği , işsizlik , okumamışlık , a-sosyallik herşey tüm kötülükler bende tabi bir çoğunu ben yaptım istemeyerek de olsa , şimdi karakterimi de ortaya koyamıyorum zayıf bile olamıyorum en kötü rahat bile edemiyorum ne yapacağım bilmiyorum böyle.

Onu da alamıyorum nasıl alıcam devlet ilgilenmiyor ben özel tutamıyorum.. kendime yapabileceğim en büyük hediye zayıflık ama onu da 9 senedir yapamadım nasıl spor yapacağım hiç bir şey izin vermiyor keyfim iyi vakit geçiyor bilgisayarla her yerim sağlam ama işte şişmanlık hep evde olma durumu felan yeri geliyor sıkılıyorum.. ilk işim kiloya bir çözüm bulmak

Bir de ben kendime inansam

bilmiyorum şu an

9 yıllık bir sabır mı

Önerin için sağol ama aksine evde daha çok kilo alıyorum okumuyorum çalışmıyorum ben dışarda uğraşacak bir işim yok bütün gün evdeyim bütün gün eve tıkındığım içinde herşey bütün yemekler elimin altında diye abartıyorum feast food şeyler yiyorum yani evde spor yapmam olanaksız o yüzden yürüşüye çıkmıştım ama ayak parmaklarım su topluyor basılmıyor üstüne pes ettim bende.. fitness spor salonlarına da gidemiyorum virüs var diye kuzenim orda yakalanmıştı.

zıplayamıyorum gerçekden bu kiloyla çok yoruluyorum.. boğazımı bir tutabilsem sürekli evdeyim neden kısıtlıyorum kendimi diyerek herşeyi yiyorum ama zayıf olmak istiyorsam tutucaz herhalde.. Yalnız bizim ev geniş de değil spor yapmak için yerde yok gecekonduda. spor salonları olmaz yürüyüş olmaz en iyisi sanırım evde spor yapmak ama olmuyor spor değil yemekler daha çok elimin altında diye habire yiyorum.

Bahane değil gerçekler evde spordan daha çok yatkın yiyecekler içimdeki ses kendine eziyet etme git şoka bime istediğini ye iç diyor sıkıntı çekme diyor... zaten Terlik olduğu halde ayaklarım su topladı. diyetisyene gittim zaten yeme listesi verdi sabah öğlen uyuyorum ama akşam bozuluyor işte.. bir de spor yapamıyorum.. yürüyüş yapamıyorum ayaklarım su topluyor acıyor , spor salonlarına gidemiyorum virüs var , evde spor yapamıyorum egzersiz bilmiyorum ve geniş yapacağım bir yer yok.. ve evde yemekler daha ağır basıyor spordan egzersizden.. işte hayatta bir amacım yok diye bütün bu zorluklar okumuyor çalışmıyorum depresyondayım 9 yıldır.. boyum 1.68 ama hiç kendime bakmıyorum dış görünüşümle alay etseler bile hırs yapmıyorum kendimi sevmiyorum bakmıyorum

Bu ortamda bu mideyle çok zor