Tanrı ettiğim her duayı kabul ediyor. Fakat onun için hiçbir şey, en ufak bir şey yapmıyorum. Neden beni seviyor olabilir?

Belki aklına şey gelmiş olabilir acaba ben tekrar inançlı olayım diye mi dualarım kabul oluyor? Benim aklıma bu geldi ama çok düşük bir ihtimal. Hangi dine mensuptun

Ne demek istediğini o kadar iyi anlıyorum ki.:D Deist misin

Bir tarafta dine ve tanrıya inanan sen, diğer tarafta “Tanrı öldü.” diyen ve okuyunca insanı nihilistliğe sürükleyen bir düşünür/yazar. İçindeki yangını çok iyi anlıyorum çünkü düşünmekten deli olacağım aynı konuyu.:D

Bu ikilemi ben de yaşıyorum. Ama maalesef bu gibi platformlardan doyurucu bir cevap alabileceğini sanmıyorum. Benim de kafam allak bullak oldu son aylarda sürekli bir şeyler oku, düşün, doğrusu ne diye tekrar düşün, hayatın anlamını sorgula, kim olduğunu sorgula.. çok yoruldum

eig için teşekkürler.. ama içindeki ikileme yardımcı olamadığım için üzgünüm. umarım bir an önce içimizdeki bazı şeyleri anlamlandırabilir ve çözebiliriz, mental huzura kavuşmak için

bence kendine çok yüklenme. bu gece aniden böyle bir şeye nasıl karar vereceksin ki? iyi ölçüp tartmak gerek kendini yormamaya çalış lütfen

Şimdi seni anladığım kadarıyla yorum yapmaya çalışacağım o yüzden sadece tahmin üzerine kurulu olacak bu söylediklerim:

Bence biz tam anlamıyla bağlanmak istiyoruz bir şeylere. Mesela hem oruç tutan biri olup hem kumar oynayan ve alkol kullanan bir kişi kendini huzurda hissedemez tam anlamıyla. O yüzden ya o yoldan tamamen ayrılıp kendine yeni bir yol seçersin (senin durumundaki gibi bir durumda dinden ayrılıp üstinsana doğru yol almak anlamına geliyor bu) ya da tanrıya daha çok yaklaşır ve onun yolundan gitmeye karar verirsin. Şimdi seni ele alırsak: Dine tamamen bir bağlılık geliştirmen durumunda bile huzurda hissedemeyeceğini düşünüyorum ben. Çünkü kendini koyun gibi ve kendine acı çektiren bir keşiş gibi hissettiğini söylüyorsun. Bu durumda geriye diğer seçenek kalıyor, Übermensch. Burada daha kendin gibi olabildiğini hissettim ben. daha oraya ait hissediyor gibisin. ama bunlar tamamen tahmin ve doğruluğu tartışılır. Ayrıca seni din gibi bir dünya görüşünde yönlendirmek istemem. Benimki sadece kısıtlı bir gözlem. En iyisini sen bilirsin kendini daha iyi tanıdığın için.

önemli değil. benim gözlemlediğim kadarıyla kimse tamamen huzura erişebilmiş değil zaten (istisnalar illaki vardır). herkeste bir ''acaba?'' durumu var. sözde hepimiz bir dine/inanca/ideolojiye sahibiz adına ne dersen de. ama kafamızda durum farklı, mensubu olduğumuz şeyi de ölçüp tartıyoruz bize mantıklı gelen ve gelmeyen kısımları var her şeyin. insanlar olarak, ne kadar şu an söylerken bile acı çekerek söylüyor olsam da, hayvani duyguları olan ve her şeyi kavrayabileceğimizi sansak da kavrayamayan varlıklarız. o yüzden evreni tamamen anlayabileceğini düşünürsen, bunu başaramadığında büyük bir depresyona girmen olası. ben bu gerçeği atlatmaya çalışıyorum mesela. ne kadar uğraşsak da tamamen huzura erişmenin mümkün olduğunu düşünmüyorum ben. buradaki anlatmaya çalıştığım fikir: ''bazen her şeyi çözümleyip huzura kavuşmak istiyoruz, ama inandığımız yolda giderken bile kendimizi tamamen iç huzura kavuşmuş hissedemeyebiliriz ve bu tamamen normal.'' Yani eğer eninde sonunda bir gün tamamlanmış hissedeceğim düşüncesiyle yaşarsak hayal kırıklığına uğrayabiliriz

dediklerinin doğru olmasını isterdim. sadece mantıkla bakabilmek isterdim ama şunu söyleyebilirim ki her ne kadar mantık yönümü ağır bastırmaya çalışsam da, duygu bölümü buna engel oluyor. dediğin gibi olsaydı şu an farkında olmadan daha mutlu olurdum. çünkü beni ikileme sokan duyguyu daha az kullanmış olurdum. ama ikimizin de içinde dindirmeye çalıştığı kasırgalar var ve ben bunun sebebini duygularımıza bağlıyorum. çünkü mantığımıza bıraksak, o bizi mental açıdan en sağlıklı yapacak şeyi ve genel olarak hayatımızı daha rahat yaşamamıza yardımcı olacak seçeneği seçer, ve biz de bu duygu durumundan kurtulmuş olurduk. ama duygularımız ve kendi iç sesimiz buna engel oluyor. bizi dibe çekmek istiyor ve dipte kalmanın cazibesini gösteriyor. (dipte olmak derken sürekli bir sorgulama ve huzura eremeyiş evresinden bahsediyorum).

''bir şeyi umursamadığında cidden hiç düşünmeden durabiliyorsun'' bu kısım yanlış ama ''bu yolu en az hasarla çıkmayı planlıyorsun'' bu kısım doğru. ve bence sen de öyle yapmalısın. hayatta kalma iç güdüsü bunu bana yaptırıyor. çünkü biliyor ki kendimi durmadan ateşe atmaya ve dipte kalmanın o özgürlüğünü hissetmeye devam edersem bir gün hayatıma son verebilirim. işte tam olarak burada mantık devreye giriyor

bu arada kadın ve erkeklerin duygusallıkları ile ilgili yazdıklarını okurken aklıma geldi de sormak istedim: red pill'ci misin?

anladım. umarım aradığın iç huzuru bulursun. iyi geceler.:)