ANNEMDEN ÇOK YORULDUM?:(?

Merhaba arkadaşlar. Öncelikle şunu söyliyim amacım dedikodu yapmak değil sadece biraz dertleşmek istiyorum... Ben gerçekten aile sevgisine hasret kalmış bir insanım ama annem çok soğuk biri. Onun yanında olduğum zaman benimle sohbet etmek vakit geçirmek varken dalıp dalıp gidiyor yani bir şeyler düşünüyor ama ne düşündüğünü bilmiyorum çok dalgın biri ve konuştuğu zaman da sadece işten güçten ihtiyaçtan bahsediyor. Hep kalbimi kırıyor mesela insan kızı uyandığı zaman günaydın der dimi ama o bu sabah gelmiş başıma öfkeli öfkeli insan şimdi mi uyanır diyo suratıma sinirli bakıyo onun bu gergin hallerinden çok yoruldum hiç gülmez hayatın tadını çıkarmaz evde iş olmasa bile iş çıkartıyor. Ablam şizofren mesela ve hataları oluyor annem kızıyo küfür ediyor ona dövdüğü zamanlar bile oldu insan hasta kızını döver mi? Aynı evde yaşıyoruz annemle babam içerde oturdukları zaman ben ayrı odada oturuyorum çünkü onlarla oturduğumda çok huzursuz ve gergin hissediyorum babam çok kötü bir insan ben daha 12-13 yaşlarımdayken döverdi beni bir kez değil 30 a yakın. Daha çocuktum ya en basit hatalardan kızını tekme tokat dövermi insan hep ağlardım küçükken. Okulda arkadaşım sorardı elin neden mor diye babam dövdü diyemedim. şu an 20 olmak üzereyim ama babamın bana yaptıklarını unutamıyorum sonra da diyorlar ki neden bizimle oturmuyorsun sanki hiç birşey olmamış gibi ya. Tek istediğim sevgiydi babamı sildim zaten samimiyet sıfır ama anneme sarılmak isterken yapamıyorum çünkü onun o soğuk halleri yüzünden sıcak davranmaya çekiniyorum. Annemin babası kardeşleri İzmir'de oturuyor onlar arayınca aşırı sıcak davranıyor gülüyor eğleniyor ama çocuklarına karşı asla öyle değil ya insan çocuklarına hiç mi sevgisini belli etmez tamam anladım anneler çocuklarına sevgilerini fazla belli etmez ama hiç mi etmez yani. Daha o kadar şey varki... Hiç kimseye hiçbir şekilde anlatmıyorum tek yazmak istediğim yer burası:(