Geçmişte yaşanılan travmalar nasıl atlatılır?

Bak kareşim ben psikolog ya da psikiyatr değilim. Ki ikisinin de köküne kibrit suyu diyorum. İkisinin de işi gücü uyku ve uyuşukluk veren ilaçlar yazmak. Yani adamlar sana çözüm sunmuyor. Sadece eczaneye git şunları al rahatla diyor. İlaç sektörüne çalışıyorlar. Lakin ben deniz zamanında bir kaç sorunumdan kendi irademle kurtuldum. Düşünerek başladım işe. Düşündüm. Benim sorunum ne? Sorunum şu, öyleyse benim ne yapmam lazım. Çare ve cevap bulamadığım zamanlar oldu. Ama durum bu diye kendimi salıp bunalım moduna girmedim. Kendime dışarıdan bakan biri gibi bakıp her türlü inancı ve desteği aşıladım. Kendime korkma dedim, bu hayatın sonu değil dedim, bir gün bu da geçer dedim, bir şekilde sen yeneceksin dedim. Öyle böyle derken dediğim gibi bir kaç sorunuma çare buldum. Misal asansör fobim vardı. Asansör düzeneğini a dan z ye inceledim araştırdım ve sonunda öğredim ki asansör durunca havasızlıktan ölmüyorsun. Bunu beynime yedirdiğim gün asansör korkum şıp diye kesildi. Ve başka meselelerime de başka çareler buldum. Ama işin özü serin kanlı olup çözüm odaklı düşünmek. Cevap bulamasan bile benim yaptığım gibi kendini ayakta kalmaya motive et. Biliyorum bir ergen olarak bu kadar uzun cevabı okumaya üşenirsin sen. Ama ben senin iyiliğin için bir örnek daha vereceğim. Günlerden bir gün çalıştığım resmi bir yerde bilgisayarla uğraşırken bir hata yaptım. Çalıştığım yerin bilgisayarının çalışma sistemini geçici olarak sekteye uğrattım. Yana yana bilgisayardan anlayan birini aradım. Ki çalıştığım yerde vardı. Adamı bulup durumu anlattım. Hocam durum böyle böyle büyük sıkıntı var lütfen yardımcı olun dedim. Adam eliyle küfür vari bir hareket yapıp ''Sen yrraaaa yedin o yaptığın işlemin geri dönüşü yok'' demesin mi? Bir de bunu gülerek söylüyor. Evet herife kızdım. Hele hele benim o aciz durumumdan zevk alması, gevrek gevrek sırıtması kanı beynime çıkardı. Ama dedim ya, yıkılmayacaksın. Kendime dedim ki ''Hele sakin ol, bir bu mu kaldı dünyada. Başka adamlar da var. '' gidip hemen bir diğer bilgisayar uzmanına durumu anlattım. SAğolsun adam insan çıktı. Sessizce geldi tık tık tık on dakkada sorunu halletti. Eğer psikolojisi zayıf ve yenilgiyi baştan kabul etmiş biri olsam, eminim bir köşeye çöküp ''Ben naaaaptııııımı ayvayı yediiiiim işimden deee olacaaaaaam'' diye çingene gibi ağlardım. Haaa o bilgisayardaki sorun hiç hallolmaya da bilirdi. Lakin ben Türk oğlu Türküm. Bir hata yaptığımda sorumluluğu almasını da bilirim. Beni işten çıkarsalar bile zoruma gitmezdi. Bu da bana ders olsun deyip başka işler peşinde koşardım. Ama yıkılıp bir köşeye çöküp ağlamak,,,,, hahahahaha düşüncesi bile komik.