O ESKİ HALİMİ ÖZLEDİM NE YAPMALIYIM?

Arkadaşlar, eskiden çevremde dikkat çeken kaliteli vefakar kıymet bilen arkadaşlarım vardı, hepsini kaybettim kimisi evlendi, kimisi yurt dışına gitti derken yalnızım. Bekar iken üstüme başıma bakardım saçıma yüzüme, ayakkabılarıma. İnsanlar ona göre davranıyormuş anladım. Dershane çevremde bile hocalara kadar süzülen biriydim ama taviz vermezdim ciddeyitimi korurdum. Mesleğimi elime aldım, iş hayatına atıldım. Sorumluluklar evlilik borç derken kendimi unttuğumu gördüm. şu an 4 yıllık çalıştığım şirkete ilk geldiimde saçları uzun kendisine önem veren asil biri iken borçlarla uğraşmaktan eşime destek olayım derken kendisini unutan 3 kıyafet ile yetinen biri oldum. şu an ayağımda 1 tane spor ayakkabım var, ve bana kıymet vermeyip içten içe küçük gören iş arkadaşlarım. öyle değer vereceklerse tabiki de vermesinler, fakat insanlar neden böyle diye soruyorum kendime. Önceden kimseye pek iyi niyetle bakmazdım, hatır için kahve yapmaz, derdimi pek açmazdım. Sadece mutluluklarımı paylaşırdım. Fakat bu iş yerinde ve çevremde ne zaman birisi benim açığımı bilse o zaman kıymetim bitti. Ne yani şimdi bir insanın kıymet görmesi için onu sorunsuz dertsiz tasasız mı bilmesi gerekiyor. Kıyafetine saçına başına on numara bakması mı gerekiyor. Durumu iyi olması mı gerekiyor. Ben nasıl eski ben olabilirim. Hiç arkadaşım yok. Kimse kıymet vermez oldu. Çok nadir çevremde beni ben olduğum için seven. O takım elbiseli saçları beline kadar olan, insanların gıpta ile baktığı o kız sanki daha mutluydu çünki kendisine odaklıydı. sevdiklerimin dertlerini hafifleticem diye kendimi unuttuğumu farkettim. Kuaföre bile gidemez oldum. Kimse beni fazla içine almıyor, tenezzül edip sohbet bile etmiyor kimse. Napmamı önerirsiniz.