Arkadaşlar, evden dışarı çıkamayacak kadar aşırı çirkinim aşırı tipsizim utanıyorum insan içine çıkmaya. sizce ne yapsam?

Yok canım bence abartıyorsun.
Sokakta rastladığım kişiler arasında çekiciliği en düşük olan için bile hiç öyle düşünmedim şahsen.
Özgüvenini bu kadar düşüren detayları çok merak ettim.
Seni görmem mümkün mü?

Nasıl mesela tipin derken bir ayağın mı kısa ya da aklın mı kıt ne bileyim yani nedir tipsizlikten kastın? Seni kandırmışlar sen de kendini kandırdın

Böyle düşünmenin sana ne faydası olacak?

Bu düşünce ve hayiflanman var olanı değiştiriyor mu? Daha iyi hissediyorsun daha kötü mü?

Lutfen dikkatle oku sadece yardımcı olmaya çalışıyorum. Bir sonraki yorumda sana gerçek bir hikaye anlatacağım.

W. Mitchell, adında bir Amerikalı. Vücudunun üçte ikisi yandıktan sonra sağ kalmayı ve kendini iyi hisetmeyi başarmış biri. Yıllar sonra da geçirdiği bir uçak kazasında iki bacağını kaybetti ve tekerlikli sandalyede yaşamaya nasıl tahammül etti? Sadece kendine doğru sorular sorarak odak noktasını değiştirdi. Vücudu tanınmaz halde kendini hastane odasında bulduğunda etrafındaki diğer hastalar ona acirken o kendine 'neden ben Tanrım' sormak yerine bunu nasıl kullanabilirim nasıl başkalarına katkıda bulunabilirim diye sordu. Mitchell incinmekle kizmakla çaresiz hissetmekle hayatını değiştirmeyeceğini anlamıştı. Ve şöyle dedi ben kimim aslında? Yalni vücudumdan mı ibaretim yoksa bende daha fazlası mı var? Şimdi nelere gücüm yeter?

Uçak kazasından sonra belden aşağısı felçli hastane odasında yatarken çok güzel ve çekici bir kadınla karşılaşti. Annie adında hemşireyle. Yüzünün tümü yanmış belden aşağısı felçli durumdayken 'ondan nasıl randevu alabilirim' diye sorma cesareti bulabilmişti. Dostları ona delisin sen dediler. Kendini kandırıyorsun ama bir buçuk yıl sonra mitchell annie ile birlikteydi. Bugün de onunla evli. İşte güçlendirici sorular sormayın güzelliği burda.

Umarım buradan kendine nasıl sorular sorman gerektiğini anlamışsındır.