Bazen Kendimi Öldürmek İstiyorum?

Ama ben kendimi o kadar kapana kısılmış hissediyorum ki. Sanki bu dünyaya kendi hayatımı yaşamak için değil de ailemin hayatına yardımcı olmak için gelmişim. Özellikle şu son sıralar o kadar daraldım ki kendi alanım bile yok. Sessiz bir ortam bulamıyorum evde. Dışarıya çıkmayı denemek istiyorum ama özgüven konusunda çok kötüyüm tek başıma bir şeyler yapma fikri bile beni aşırı geriyor. Evde babaanneme, dedeme hizmet ediyorum daha önce de anneanneme hizmet etmiştim. İnan artık yaşlı lafını duymak bile beni delirtiyor. Bu insanları sevmiyorum ve sevmek zorunda değilim ama bu neden garip karşılanıyor anlamıyorum. Hayatım boyunca ne babaannemden bir yarar gördüm ne de dedemden sadece var olduğumu bilirler o kadar ama şu an bana muhtaçlar ve beni seviyormuş gibi yapıyorlar bu da beni sinirlendiriyor. Psikolojim o kadar bozuldu ki sana basit bir örnek vereyim bu saatte hala ayaktayım ve 2 gündür uyumuyorum çübkğ evde uyuyacak ortam yok. Bu da beni delirtiyor neden ailem büyük bir ev almadı aptallar mı da bu evi aldılar diyorum. Bu bile beni delirtiyor düşün artık halimi

Çok hassas bir insan oldum. Herkesten nefret ediyorum çübkğ benim anne babamda herkesten nefret ederdi daha çocukken soktular bütün iğrenç fikirlerini aklıma. Ama sorsan dünyanın en iyi anne babaları onlar. Onlar iyi olsa ben bu halde olur muydum? Beni seviyormuş gibi yapıyorlar ama ben onların istediği gibi bir evlat olmasam beni kapı dışarı ederlerdi, mahvederlerdi herhalde. O yüzden sevgileri hiç samimi gelmiyor

Ne desen haklisin anlıyorum seni onları sevmek zorunda da degilsin yasin kac uniye falan hazirlaniyorsan kendine guven ve sehir disina git bece biliyorum özgüven konusunda ben de kotuyum ama bir seyler icin cabalamak gerek maalesef hayatlarimiz böyle zor durumdayiz hep bize kimse yardim da etmiyor o zaman tek yapabileceğimiz kendimize guvenmek kendimiz icin cabalamak