Hamam Böceğinin Günlüğü

Yine yeni bir sabah...

Acı haber...

Sabah uyandığımda ailemden bir kaç kişinin daha mutfağın tezgahında o eşsiz yemek kokularına kanıp ev sahibi tarafından avlandığını gördüm. Bu durum beni çok üzdü. Halbuki kardeşim Necati' ye o kadar demiştim o insan denen varlıkların geceleri nöbet tuttuklarını. O ölümü hakketti.

Kış geliyordu zula boştu

İşte tam da bu yüzden artık benim de geceleri mesaiye çıkmam farz olmuştu. Bu gece uyanık kalmaya yemin etmiştim. Kızım Selin'e beni uyandırmasını söylemiştim. Nerede o eski böcekler. Evlatlık diye bir şey kalmamış. Böceklik ölmüş arkadaş. Ricamı reddetmişti...

İş başa düşmüştü

Uykumdan kalkamayacağım için uyumamaya karar vermiştim. Zaten ev sahibimizin de gece mesaisi vardı. Bunu bildiğim halde böceklik hislerim beni korkutuyordu. Gece avına çıkmıştım ve evime ekmek getirebilmek için fazladan çalışmaya razıydım...

İşte o korkunç karşılaşma

Tam yüklenmiştim ki azığımı sırtıma birden ışıklar yanmıştı ve karşımda ev sahibim Recep ağabeyi görmüştüm. O korktu ben korktum. Ben kaçacak delik ararken çoktan üzerime basmıştı bile. Halbuki tek suçum alnımın teriyle ekmeğimi kazanmaktı...

Ölmemiştim

Ölmemiştim ama ölmekten beter olmuştum. Ters dönüp ölü taklidi yapmam işe yaradı ama ne yazık ki dört bacağım alçıda oturuyorum. Bunu da o saygısız kızıma yazdırıyorum...

#bllrbia