Bir Kızın Hayal Kırıklıkları ve Hikayem

Benim hikayem çok karmakarışık ,hep düşünürüm neden benim hayatım normal insanlardan daha karışık hep kendimi suçlarım ama artık yaş ilerleyince " kabullendim çünkü zorundaydım,ama karışık konuları anlatıp sizi bunaltmak istemiyorum.

Bilmiyorum ne kadar ilginizi çeker ama hayatımı yazmak istedim.

Bebekliğim

20 yıl önce geldim dünyaya , çok tatlı bir bebekmişim ,hatta annemin arkadaşları beni gördükten sonra gaza gelip çocuk yapmışlar. İyi halt etmişler. Ama bebeklik fotoğraflarıma bakıp "bu salak mı tatlı" diyorum. Herkesi güldüren bir bebekmişim halen de öyle insanları mutlu etmeyi seviyorum çünkü salağım.

Çocukluğum

Baba ve annem ayrıldı. Keşke babam başka birisi olsaydı diye hergün söylenirim sanki öyle bir şansım var. Ama isterdim bende normal bir ailede büyümeyi neyse ben buna mahkumum başka seçeneğim yok. Hiç sevmedi beni bende onu sevmedim zaten bebekliğim de bile sevmemişim onu ben bağırırmışım ona. Bir kızın babasız olmasını sadece babasız bir kız anlayabilir. Neyse tamam babam değilsin ama hayatımı mahvetmene ne hakkın var benim suçum sadece malesef "biyolojik" çocuğun olmak..(bunu demeye bile iğrendim).

Ergenliğim

Neyse 4 yıl Türkiye'de okula gittim 10 yaşıma gelince yurtdışına taşındık. Hayatım daha güzel olur ve yaşanan kötü olayları unutturum dedim çocuk aklımla, öyle de oldu ama sancılı dönemlerim de beraberinde geldi. Yeni dil öğrenmek ,yeni bir kültür, yeni bir çevre ,ırkçı insanların benle dalga geçmeleri (ama çok iyi dil bilmediğim halde ben de dersler de onlardan daha iyiydim bende onlara koydum) ve ergenlikte olan komplekslerim.. benim için gerçekten çok sancılı geçti Türkiye'yi özlüyordum ,arkadaşlarımı v.s.

Artık kaldıramıyordum, sürekli evden kaçıyordum ve yeni yerler keşfediyordum çok güzel yerler gördüm gerçekten ve işsiz gibiydi sadece ben varmışım gibiydi şimdi hatırladım da:),

oralara gider ağlardım işte.Yıllar öyle geçince daha alışmaya başladım. Ama bu seferde başka sorunlar oldu. Anlatmak istemediğim konular. Fazla da uzatmak istemiyorum.

Şimdi...

Artık o hallerimden çok uzağım sallamaz ,umursamaz. Eski öz güvensizliğimden eser yok. Bunu yaşadığım ülkenin öğretmenlerine borçluyum. Çok şey öğrendim bu ülke sayesinde. İnsanlara saygı göstermeyi, herkesi önemsemeyi öğrendim. :)