Kahramanımız Olması Gereken Babalarımızın Hayatımıza İlk Acı Veren Canlılar Olması Bize Yapılan İlk ve En Ağır Kötülüktü

Küçükken babasına aşık minik bir kızdım. Babam benim kahramanımdı, o dev kadar tüm sorunlara çözümü olan bir adamdı. Peki ne zaman benim gözümdeki perde kalktı?

Bir gün annem salonumuzun ortasında yatmış titriyordu.

Önce şaka olduğunu düşündüm yanına çöktüm. Annem tepki vermiyordu. Annem hasta mıydı? Çok seslendim, çok fazla ama annem bana cevap vermedi. Ayağa kalktım hemen komşumuzu çağırdım. Kaç yaşındaydım? 7 mi 8 mi? Beni hemen odama kapattılar. Ambulans geldi gitti, giderken annemi de götürdü. Babam neredeydi? Bir süre geçti annem kendine geldi, yine aynı hayatımıza geri döndük. Annem hastaymış öyle dedi bana.

İster istemez babama içten içe kızmaya başladım o yaşlarda, neden annemin yanında değildi? Bizimle neden değildi?

15 yaşıma geldim annem ile piskoloğa gittik. Konuşmaya ihtiyacı varmış bu yüzden gittik. Bana kapıda bekle dediler. Bekledim, bir saat iki saat... Ağlama sesleri yankılandı koridorda. Annem ağlıyordu. Kapıya yanaştım. Dinlemeye başladım.

Babam kötü biriydi...

Annem bana hamileyken suyu gelmesine rağmen onu hastaneye götürmeyen cansız bir varlıktı. İçip içip evdeki paraları kumarhanelere alkole yatıran kendini bilmezin biriydi. Küçükken tüm ağırlıkları taşıyabileceğini düşündüğüm adam sadece bir ahmakmış.

Benim babam annem bana gebeyken daha hikayenin kahramanı değil kötü adamıydı. Benim annem ise adamlığın cinsiyet meselesi olmadığını kanıtlayan en adam kadındı!

Bu gün de bana anneler günü.

okuduğunuz için teşekkür ederim.