Benim Hiç Bisikletim Olmadı

Merhaba arkadaşlar; Bu bence'de sizlere çocukluğumdan bahsedeceğim. Keyifli okumalar hepinize.

Fakir bir ailenin çocuguydum. Babam işsizdi, iş bulamıyordu o zamanlar.

Okullar kapanmıştı ve 3 aylık tatil dönemine girmiştik. Mahallede ki bütün arkadaşlarımın bisikleti vardı. Çocuktum, bir bisikletim olsun istemiştim sadece. Bütün arkadaşlarım bisiklete binerdi, bende onları izlerdim sadece.

Bende bozuk param olduğu zaman arkadaşlarıma bozuk para verirdim, onlarda bisikletleri'ne bindirirlerdi.

Sonra bir gün param bitti, hiç kimse bisikletine bindirmedi beni.

Dedim ya çocuktum, heves etmiştim bir bisikletimin olmasını. Eve koştum ve bahçemiz'de oturup ağladım, kimse bindirmedi bisikletine beni o gün.

Fakir değildim ben, sadece cebimde para dedikleri kâğıttan yoktu

Tam ağlarken babam geldi yanıma, neden ağlıyorsun oğlum diye sordu. Kimse beni bisikletine bindirmiyor, neden benim bisikletim yok ki dedim ağlamaklı bir halde. Babam ise bana, okullar açılınca karnemin hepsi "peki" olursa bisiklet alacağını söylemişti.

Mutlu olmuştum fazlasıyla. 4-5 ay sonra benim'de bisikletim olacaktı, babam söz vermişti bana.

Okullar açıldı ve zaman geldi çattı. Okulların kapanmasına çok az bir zaman kalmıştı. Babam ile annem sohpet ediyorlardı, moralleri çok bozuktu. Babam anneme; Denize söz verdim, bisiklet alacağım dedim, alamayacağım çok üzülecek diyordu.

Ben ise bisikletim olacak diye derslerime iki elle sarılmıştım.

Fakat babamın o halini görünce, annem ve babam üzülmesin diye son yazılılarımdan bilerek düşük not almıştım. Çünkü karnemin hepsi peki olmamalıydı, annem ve babam üzülmemeliydi. Karne gününde bir kaç dersten zayıf not düşürmüştüm karneme.

Şimdi ise nerede bir bisikleti olmayan çocuk görsem, çocukluğum gelir aklıma.

Değerli kardeşlerim, ben #krogenç bu bence'de sizlere çocukluğumdan bahsettim. Bu benceyi yazarken çok duygulandım, duygu dolu yazdım. Umarım beğenirsiniz. Kendinize iyi bakın

Hoşçakalın..