Mesela evrenin ne kadar büyük olduğunu. Milyonlarca galaksi var, milyonlarca gezegen, milyonlarca yıldız, milyonlarca canlı.. Belki de kafamızın alamayacağı kadar sonsuzlar. Bütün bunları sindiremeyeceğimiz kadar imkansız gözüküyorlar ama bir yerlerde, sadece birkaç yüz bin ışık yılı uzaklığımızda olmamaları için hiçbir sebep yok. Yalnız değiliz. Dünyaya gelelim, aynı rakamlar üzerinde yaşadığımız mavi ve yeşil yuva için de geçerli.
Hayal edin, gezegenimizin öbür ucunda bir kadın kanserle savaşıyor. Ölümle olan bu tehlikeli mücadelesinden eninde sonunda yenik düşeceğini bildiği halde sırf ailesi üzülmesin diye acı dolu tedavilere katlanıyor.
Veya genç bir erkek intihar etmek için hazırlanıyor. Birazdan kendini denizin serin sularına bırakacak ve acı dolu hayatından nihayet kurtulacak. Bırak kıtaları, ülkeleri, şehirleri, senin birkaç kilometre uzağındaki bir insanın hayatı hemen tam şu anda değişiyor olabilir. Ve sen bunu bilmiyorsun bile, o insan ne bir yüze sahip, ne bir isme, ne de bir geçmişe.. Var olup olmaması, ölüp ölmemesi seni ilgilendirmiyor. Belki de bir kez haberlerde duyacak ve unutacaksın.
Biz de hiçliğe karışacağız.
Bu milyonlarca insan arasından oldukça çaresiz ve küçük olan bir tanesiyiz. İnsanlığa hiçbir katkımız olmadı ve olmayacak. Sahip olduğumuz anılar, kendi ellerimizle topladığımız kalp kırıklarımız, yaşadığımız mutluluklar kimsenin umrunda değil. Bir gün öleceğiz ve bu birilerinin hayatındaki bir şeyleri değiştirmeyecek. Adımızı bilen son insan da öldüğünde tamamen, bıraktığımız hiçbir iz olmadan yok olacağız, tıpkı diğerleri gibi...
Neden bu karamsar yazıyı yazıyorum?
Bir fikrim yok. Ama demek istediğim, insanlar doğar, büyür ve ölürler. Bu kadar basit bir döngüye sahip hayatta, çok ama çok küçük şeyler için fazla üzülmüyor muyuz? Gerçekten, kimse hissettiklerimizi umursamıyor. Sadece kendimize yararımız dokunabilir, kendi hayatımızı kendimiz güzelleştirebiliriz. Bu bizim elimizde. Öyleyse dans edin, kitap okuyun, bağıra çağıra şarkılar söyleyin, hemen şimdi bir şeyler yapın ve insanların düşündüklerini görmezden gelin çünkü onlar da aynısını size yapacaklar.
Çok melankolik bir yazı olmuş. Ben de ölümden sonrasını merak ediyorum ve ölmekten korkuyorum. Ama evrende bir hiçde değiliz dünya bizim etrafımızda da dönmüyor. Bazen hayat sıkıcı bazen de eğlenceli. Keşke duygular olmasa. Başımıza tek bela onlar aslında.
En İyi Cevaplar