Hayallere Yolculuk Var. Aşağıda Yolcu Kalmasın

Bu Bencede geçen olaylar, kişiler ve kurumlar hayalidir. Zaten ben de hayalperest ve deliyim. Mazur görün lütfen.

Kafamı cama dayadığımda...

Uzun bir yol var önümde. Otobüsün buğulu camına dayadığım alnım buz kesti. Yol kenarlarında irili ufaklı yüzlerce ev, köyler, kasabalar. Yeşilin ve toprağın binbir ahenginde tarlalar. Ve uzaktan bana bazı bazı göz kırpan deniz.

Yolculuğun en sevdiğim yanı kurduğum hayaller. Onlar beni hiç yalnız bırakmadılar.

İkram edilen çaydan bir yudum alıyorum. Yol kenarında gördüğüm şirin bir evin içinde olduğumu düşünüyorum.

"Sedirin üzerinde otururken yanıbaşımda duran kuzine gür gür yanıyor. Üzerinde olmazsa olmaz bir demlik taze çay ve kaynayan çorba. Kaynayan suyun sesi ruhumu dinlendiriyor.

Anam gidiyor avludan. Elinde taze koparılmış soğanlarla içeriye. Elleri nasır tutmuş. Yılların bıraktığı izler nur gibi yüzünde. Tahta kapı arasından içeri sızan bir nefes rüzgar yüzüme çarpıyor.

Yer sofrası kuruluyor. Bir tas çorba ve köy ekmeği yetiyor ruhumu doyurmaya.

Çorbamı içtikten sonra öpüyorum anamın elini. Ellerine sağlık diyorum. Başımı okşuyor, afiyet olsun kuzum diyor.

Bir bardak çay dolduruyorum demli. Yanında bir dal sigara. Yemeğin üstüne cila niyetine.

Aradan bir süre geçiyor. Mayışıyorum. Uykum geliyor ve sedirin üstüne kıvrılıyorum. Anam, üşürsün diyerek üzerimi örtüyor."

Sabah gün yeni yeni ağarırken omzuma dokunan bir el uyandırıyor beni.

Otogara geldik beyfendi.

*Anneannem'e...