O Dünyayı Kafasına Sığdırmışken Dünya Onu Kendisine Sığdıramıyordu

Tenine güneş sızan sıradağların arasından geçiyordu şimdi. Ayaklarının ne kadar küçük olduğunu dehşet verici bir şekilde fark ediyordu. Ne umursuyordu geçen zamanı,ne geçmesini diliyordu. Nereye olduğunu bilmediği yollara girmişti. İçindeki sezgisel güç onu büsbütün zayıf yapıyordu. Herşeyi sezerek,bilerek ve öngörerek çırılçıplak bir şekilde görüyordu.

Kabullenemeyeceği birşeyi gördüğü zamansa tercihini kaybolmaktan yana kullanıyordu. Uzun değildi boyu fakat gözleriyle dünya arasındaki ince çizgiyi görmeyecek kadarda kısa değildi. Ölümü hatırlıyordu sık sık,gideceği için değilde bırakacakları için üzülüyordu. Ölüme koşar adımlarla gidiyordu,yaşamın sancılı anlarında manevi olarak öldüğünü hissetsede bedeni hala raks ediyordu madde aleminde. İnsanlığın yıkılışını görüyordu,bir taş gibi denizde kayboluşuna şahit oluyordu kahverengi gözleri.

Hayatı okumayı diliyordu dilemesine ama bünyesi bunu kaldıracak kadar güçlü değildi. Bir ayna taşıyordu içinde her baktığı insanda farkettiği korkunç yalnızlıkla başbaşa kalıyordu sürekli. Elleri küçüktü en az ayakları kadar. Dokunduğu şeylerin sayısı belki gittiği yolların sayısından daha azdı. Kalplere dokunmadığı sürece dokunduğu şeyler mühim değildi. Yalnızlık ne bitmez ve sonu gelmez birşeydi böyle ? Başlangıcından itibaren ne büyük bir çileydi.

Kafası dünya kadar karışıktı. O dünyayı kafasına sığdırmışken dünya onu kendisine sığdıramıyordu. Siyah ağaçlarda mor meyveler yediği geceyi andıran hayal aleminin yarısında beliren karanlık profil ona güç verdiği gibi zayıflıkta veriyordu. Güllük gülistanlık yanlarının verdiği uysallık ise tüm bunları kabul ettiriyordu. Kördü aynı zamanda,zayıflığından dolayı kadir değildi pek çok şeye. Acziyet deniyordu bu noktaya ve bazen acizliğinden güç aldığı oluyordu.

Onu kendisine bağlayan tek kapı vardı,o kapısını açtığı sürece dünyada tüm kapılar ona açıktı. Onun kapısının açık olmasıda bu dünyada girmek istediği kapılarla ilintiliydi.