Ah İnsanoğlu Bilmez Elindekinin Kıymetini

İnsanoğlu.. Nasıl da barındırsın içinde onca şeyi, yaşanmışlığı,pişmanlığı,özlemi, korkuyu, sevinci, endişeyi birçok şeyi..

Hani olur da bazen hayret edersin kendine. Nasıl bir akıl bu? Pişmanlık duyarız bazen yaşanmışlıklardan, bazen de yaşayamadıklarımızdan.. Bazen de doymayız birçok şeye. Ah be! Şunu neden yapmadım, almadım, gitmedim? Keşkeler artar gider. Ama bir şeyi unuturuz çoğu zaman. Azda yetinmeyi, çokta doymayı. Sen kendini ne sanırsın insanoğlu gideceğin kalacağın bir toprak parçası.

Nasıl da abartırız bazen yaşadıklarımızı. Sanırız ki en büyük acıyı ben yaşadım, kim böyle bir acıya katlanabilir böylesine? Böbürleniriz, gögsümüzü gere gere bakarız bazen insanlara yukardan. Onların acılarını dinlediğimizde '' Amaaan seninki de acımı benim acımın yanında '' dercesine bakarız çoğu zaman. Ah be insanoğlu. Karşındaki sana anlatıyosa acısını rahatlamak içindir çoğu zaman , bazense bir çıkış yolu gösterecek birini arar , bazense anlatmıştır içinden geçeni öylesine. Sen de onunla ağla, sende aynı acıyı çek diye değildir anlatması. Kendisini anlayan bir insan istemiştir belkide karşısında...

Cemal Süreya'nin bir sözüdür şu:

Küskünlüğüm hayata değil, içindeki peş para etmez insanlara. Bıkkınlığım ise onların yüzüne bakmak zorunda kalmam aslında.

Ne de güzel demiş canına yandığım değil mi? Ah insanoğlu yüreğini görmeyene ne diye uğraşırsın, ne diye harcatırsın en güzel yarınlarını? Tuttuğun ele iyi bak insanoğlu. Çekecek seni. Ya aşağı , ya yukarı... Bir de güçlüyüz ya biz insanoğluyuz ya hani.

Güçlü insan; karşısındakini kırıp dökebilen insan değil aslında. Güçlü insan; hiç kırılmayan insan da değildir aslında. İnsanız biz elbet kırılır, üzülürüz. Güçlü insan; karşısındakini kırabilecek, üzebilecek yeterliliğe sahip olduğu halde, kendisine hakim olabilen insandır. Kırılan yerinden, can yakabileceği halde, kendi canını canını yakma pahasına susabilen insandır belki de... Gücünü kullanıp kendini ispatlamaya çalışmak , gücü değil, acizliği ve saldırganlığı gösterir daha çok... O yüzden; Kırılsan da, üzülsen de, ezilsen de gücünü hep aklından almalısın insanoğlu...

Çünkü senin güç sandığın o duygu ve davranışlar, aslında senin karakterini yansıtır.. Kontrolün dışına çıkan gücün ne kadar artarsa , karakterin de bir o kadar azalır insanoğlu unutma. Ve bir kere bozulursa kişiliğin , tamir edemezsin öyle kolay kolay... Yıllarca okusan da yazsan da düzeltemezsin çoğu zaman kendini.. Onun için her zaman aklını kullan insanoğlu ve akıldan yana güçlü ol. Çünkü karakterini kaybetmiş bir insan her zaman sanır ki kendisi kazanır..

Hani özetlemiş ya bunu zaten atalarımız ; '' Tahsil cehaleti alır, eşeklik bakii kalıır.. ''

Ha bir de son bir şey ; Cebinde iki not taşıyacaksın insanoğlu.

Birinde : ''Dünyanın merkezi sensin'', Diğerin de '' bir hiçsin'' yazacak. Kendini bulunmaz hint kumaşı sandığında: '' ikincisini.'' Yaşadığın hayattan zevk almamaya başladığında: '' birinci'' notu okuyacaksıın!

Uzun oldu hakkınızı helal ediiinn, Sevgiyle kalın...