Zordur Asker Yolu Beklemek

Beklenen canın, ciğerin, abin, baban, eşin, dostunsa. Hele birde şartlar kötüyse. Benceme başlamadan önce, asker yolu bekleyenlere sabır diliyorum. En kısa zamanda beklediğinize kavuşmanızı dilerim!

Size abimin askerde olduğu zamanı anlatmak istedim. Ailemin hissettiklerini, benim küçük yaşımda bilemediklerimi. Aramızda 11 yaş var abimle. Yani o askerken ben küçük bir çocuktum. Dönemin en kötü yerine gitmişti. Üç çocuklu ailenin en büyük ve tek erkek çocuğu. Kıymetli. Acemi birliği bitti, sıra geldi usta birliğine. Dağcı komandoydu. Dedim ya, dönemin en kötü yeri. Birde böylesi olunca her telefonda hop oturup hop kalkardı annemle babam.

Bazen arardık abimi, bazen o bizi arardı. Telefona onu istediğimizde bir ses;
-Şimdi nöbette birkaç saat sonra arayın, derdi.
Aradan zaman geçerdi, yine arardık;
-Uyumuş şimdi o rahatsız etmeyelim sonra arayın/o sizi arasın. derdi.
Aklımıza bunlardan başka bir şey getirmemeye çalıştık. Ama çatışmada olduğu zamanlarmış o zamanlar. Eğer bilseydik zaman öyle geçer miydi acaba?

Bilirsiniz askerlerin defterleri olur. Abimin defterini incelediğimde anneme yazdığı şiirleri, bize yazdığı mektupları vardı. Tabi o sıralar olan sevgilisine de yazardı. Başka bir defterde gazete parçaları vardı, haberler. Yan yana olduğu silah arkadaşı şehit olmuş, onun haberini yapıştırmış mesela. Şehit arkadaşının fotoğrafına yazılan ''hiç unutulmayacaksın'' yazısı gözümün önünden gitmez. Nasıl bir psikolojidir düşünebiliyor musunuz? O şehit haberleri bizden çok üzüyordur onları belki, dile kolay.

Abim askerden geldiğinde psikolojisi bozuktu biraz. Zamanla atlattı.
Askerlik zor, beklemek zor. Beklediklerinize sağ sağlim kavuşmanız ve,
Güzel memleketimizin, güzel zamanlarında olmak dileğimle...