Sosyal Olacakken Asosyal Oldum

Genelde söylediğimde inanmadıkları bir konuyu yazmak istedim bugün. Ve saçma ön yargıdan bıktığımı belirtmek isterim. ''Asosyalliğin dibini yaşayan bir insanım.'' Aslında o kadar da inanılmayacak bir şey değil, değil mi? Arkadaşlıklar kurmak istedim bazen, anlaşamadım. Yani birkaç denemeden sonra da bıraktım ben bu işleri.

Hiç sevilen bir insan olmadım. Evet buna çok üzüldüm, bu durumu çok taktım ve kendimi eve kapattım...... Şaka şaka, ben niyeyse bundan hep zevk aldım. Çünkü dışarıda ki insanlarla asla uyuşamadım. Öyle basit ve çocukça geliyorlardı ki, dedim ki; ben asla sizden olmayacağım ezikler!!!!
Ee kafama göre birini de bulamayınca, çare teknoloji oldu. Bir dönem yaşadığım şehirde hiç arkadaşım yokken, sanal ortamda çok güzel dostluklar kurdum. Ve hala da devam eden dostluklar.

(Efsaneyi koymasam olmazdı.)
İnsanlardan genel olarak hoşlanmıyorum. Toplulukta da daralıyorum. Ormanda yaşasam, insan yüzü görmesem yadırgamam galiba. Kızların arkadaşlığına da inanmıyorum şahsen. Birde o berbat konular yok mu? Herkese demiyorum tabi ki ama bazı kızlar, erkekten, modadan, ayşe ne yapmış, fatma gece nerdeymişten başka konu konuşmuyor arkadaş.
Yok mu koyu Beşiktaş'lı insan hiç? Yok! Çevremde erkek muhabbeti döndürebileceğim kimse yok!

Anlatmak istediğim de şudur ki,
Ayy asosyale bak
Kezo/keko
Kimse onunla arkadaş olmak istemiyor!! gibi şeyler ön yargı arkadaşlar. İnsan bazen aradıklarını dışarıda, dışarıda ki insanlarla bulamıyor.