Nasıl da Dengesizdir Yıllar

Nasıl da dengesizdir yıllar, arafta bırakır insanı. Kadındır yıllar, hani şu kafasına koyduğunu yapan kadınlardan. Siz küçük bir çocukken saklar çirkinliğini. Giyimine dikkat eder, sürüp sürüştürür, saçlarını özenle tarar ve çıkar karşınıza.

“İşte” der, “İşte gelecek yıllar tam da benim kadar güzel.”

Arzu duyarsınız gelecek yıllara karşı. Tekrar tekrar, her seferinde aynı cevabı alacağınızı bile bile sorarsınız annenize

“Ne zaman?” dersiniz. “Ben ne zaman büyüyeceğim anneciğim?”

Geçer yıllar, çocukluktan ergenliğin sonlarına varana kadar hiç acele etmez. 20’li yaşlarda daha bir güzel görünür gözünüze iki katına çıkar arzularınız. O kadar seversiniz ki onu, hiçbir şeyin sizi durduramayacağını sanırsınız. Onun gözünde biricik olduğunuzu sanarsınız, size hiç ihanet etmeyeceğini, yüz üstü bırakıp gitmeyeceğini, hayatını size adadığını sanarsınız. Ölümsüz olduğunuzu sanarsınız…

Geçer yıllar, gençliğin sonlarına kadar biraz daha hızlandırır adımlarını. 30-40 yaş arası hala güzeldir güzel olmasına da eskisi kadar değil, bir şeyler değişmiştir, yaşlanmıştır biraz. Hala bakar kendine, ama siz anlarsınız, anlarsınız işte, pörsümüş memelerini diri göstermek için toparlayıcı ve destekli sütyenler taktığını/fazla kilolarının göze batmaması için iki tane korseyi üst üste giydiğini/hafif ağarmış saçlarını her hafta aksatmadan boyadığını anlarsınız. Ama her şeye rağmen seversiniz, eskisi kadar olmasa da seversiniz işte…

Geçer yıllar, Olgunluğun sonlarına varana dek yürümeyi bırakır adeta koşmaya başlar. Planlar yapar kafasında. “Keşke” der. “Keşke bırakıp gidebilsem şunu.”50’li yaşlarda yaşlanmıştır artık, ne aşk kalmıştır geride, ne arzularınız, sadece sadakat. Bunca yıl beraber yaşadığınız, ekmeğinizi, suyunuzu paylaştığınız kişidir o, isteseniz de kopamazsınız . Eski güzelliği yoktur artık, iyice yaşlanmıştır. “Hey gidi yıllar.” Dersiniz yüzüne karşı. “Eskiden ne kadar da güzeldin.”

Geçer yıllar, adeta tokatlar gibi, boğar gibi, yumruklar gibi geçer. Rüzgar kadar hızlı geçer, deprem kadar yıkarak geçer, geçer yıllar… 70’li yaşlarda saklamaz artık çirkinliğini tek bir ruj bile sürmeden, saçlarını taramadan, paçavralarla çıkar karşınıza. “Ben gidiyorum” der. “Çok yaşlandın, artık seni sevmiyorum.”

Ve anlarsınız ihanetini, anlarsınız nankörlüğünü. Ve fark edersiniz bunca zaman ne kadar da kullanıldığınızı. Ve fark edersiniz hayatını size adadığını sandığınız kadının bir gün herkes gibi çekip gideceğini.

Üstünü giyinir yıllar, acı çekersiniz/Valizini hazırlar yıllar, acı çekersiniz/Bu dünyadaki servetinizin hepsini yanına alır ve tek kuruşu dahi yanınızda götürmenize izin vermez yıllar, acı çekersiniz./ Kapıdan çıkmadan önce eşikte tam tamamına yedi saniye bekler yıllar. Seslenir çerideki acı içinde yatan bedeninize, “Hatırla” der “İyi günlerimizi bir bir hatırla.” Hatırlarsınız, kötü anılarınızı değil, sadece iyilerini hatırlarsınız. Film şeridi gibi bütün anılarınızı yedi saniyeye sığdırırsınız. Hafif bir tebessüm yayılır dudaklarınıza. Kapıdan çıkar yıllar, bir sürü anne karnındaki bebeğin hayatına girmek üzere…