Beklediğim Kimse Yok!

İnsan bazen sevilmek istiyor bu koskoca dünyada sadece ama sadece sevilmek istiyor.

Bende sevilmek istedim hemde çok severken canım yandı ama yinede vazgeçmedim sevmekten. Kalbimin acıdığını yandığını kimselere söylemedim üzüntümü içime attım sevilmediğimi bildiğim halde sevmeye devam ettim belki de hatayı sevilmezken severek yaptım insanların çoğu artık sevmeyi unutmuş.

Ağladım sevilmediğimi bildiğim gün çocuklar gibi ağladım.

Herkesin beklediği bir gemi vardır bu hayatta ya gelecektir ya da geleceğine inandırmıştır kendini bazen insan kendinden çok seviyor ve sevildiği gibi üzülüyor canı yanıyor sevilenin umrunda bile olmuyor. Benim de beklediğim bir gemi vardı ama ben beklemedim ve gittim.

Gemileri yakalı gideli çok oldu öyle zaman geçti ki üzerinde nerde nasıl yaktım hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey bir kadını delice sevip kavuşamamak oldu. Acısı da güzeldi inkar edemem. Şimdilerde ne sevmek ne sevilmek istiyorum. İnan uzaklara gitmek istiyorum ve geri dönmek istemiyorum. Korktuğum o ki bir gün gideceğim yalnızlığımı da alacağım yanıma; kimsecikler bulamıcak beni. Artık gemileri bekleyen değil de yakanım ben bırakın beni ben kendimi seveyim en iyisi. Belki de beklediğimiz gemi değil çoktan batmıştık be.

Biz o geminin giderken, arkasında bıraktığı izi sevdik. Kıyıya vuran dalgaları sevdik. Biz beklemeyi seviyoruz, mevzu gemi değil.

Kendimi kanserli organ gibi hissediyorum.
Vıcık vıcık yara olmuş,
Durmadan ağrıyan,
Tedavisi geç kalınmış,
Çürümeye and içmiş bir organ gibi..

En kötüsü de başımı omuzuna koyup ağlayacağım kimse yoktu yanımda. Kendi yaramı kendim tedavi ettim. İnsan en çok yalnızken zorlanıyor hayata karşı direnmekte çünkü seni seven birini istiyorsun seni sahiplenen birini istiyorsun seni hiç bırakmayacak güvenebileceğin birini istiyorsun ve istemekle kalıyorsun ancak.

Küçükken de böyleydim ben. Hiç olmayacak şeylerin üzerine gider, olması için zorlardım hep. İmkansızı seçer onu severdim; belki de beni yaralayan en çok budur. Mutluluk insanın kendinde bulabileceği bir şeymiş çünkü biz ne kadar mutlu ettiysek daima mutsuz olduk insanın çok sevmesi gereken kendisi olduğunu geç öğrendik öğrenene kadar da ne canımı yakmışız. Güvenebilceğimiz bir tek aynada gördüğümüz kişiymiş ve biz çok severken sevilmedik biz; en büyük hatayı kendimizden çok güvenerek yaptık. Bu hayatta insanın sağlam bir dostu ağlayacağı zaman başını omuzuna koyacağı biri olsun inanın benim birini daha sevmeye mecalim kalmadı kalsa dahi sevmek istemezdim bazı şeylerin sonu olmaz işte yalnızlığımın da sonu yok biliyorum..

Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Bir başka Bencem'de görüşmek üzere esen kalın.