Sadece Ben Değil Önce Ben!

Aralık aylarının son demleri ve ben yüreği kanadıkça kanayan bir adama şahit oldum. Sevgisini hiç haketmeyen bir kadına sarhoş olmuş, güzel kalpli bir adamın eriyişine tanık oldum. Sustum, sustum en sonunda dayanamadı gözlerim, yüreğim tıpkı o adamın yüreği gibi doldu taştı ve sonunda firar etti göz yaşlarım birer birer.

Çok mu zor bir kadına sarhoş olan adamın acı kahvesi olmak? Neden sorunlardan kaçıyor kadınlar? Neden kaçıyoruz seven adamların kalplerinden? Neden geride bıraktığımız enkazı düşünmüyoruz? Peki ya o kadın umut verip de yarı yolda bıraktığı adamın hakkını her iki dünyada da ödeyebilir mi? Sormazlar mı o adamı? Peki ya kadın buna ne cevap verecek, vermeye cesaret edebilecek mi? Buna yüzü olacak mı? Her insan hata yapar ancak; aşka sarhoş bir adamı geride bırakmak aptallıktır azizim aptallık.

Sonbahar oldu yüreğimiz; saçıldık o adamla hepimiz.

Sustu tüm şarkılar, insanlar, hatıralar...
Yüreğimizle konuştuk.
Ne sevmeyi öğrenebildik ne de sevene sahip çıkmayı. Sorulacak o kadar soru vardı ki adamın yüreğinde anlatsa ne insanlar anlayacaktı onu. Hoş zaten adamın da zaten anlatmaya gücü yoktu. Yine de her şeye, herkese rağmen dik durmak için, kıyıya ulaşabilmek için adamın son kez kanat çırpıyordu adam.