En İyi Arkadaş Sahibi Olamamak

Herkesin en yakın arkadaşım dediği kişiler vardır. Hele lisede olmazsa olmazdır. Herkes kendi hemcinsinde, eğlenceli, uyuşabileceği insanlar arar. Bulur ve sonrasında birbirlerine benzemeye başladıkları için gözleri birbirlerinden başkasını görmez çoğu insanda.
Hatta bazılarının ''kankiştom, kankilopum, kankitoşkum, aşşşşkııım'' gibi hitap şekillerini duyar, iğreniriz. Bu genelde kızlar için geçerli olsa da, bazı beyler de bu durumu dalga amaçlı yapabiliyorlar.

Peki ya en yakınım, canım arkadaşım dediğiniz kişi ya gerçekten de öyle değilse?
Yani zamanla sizi anlamadığını fark etseniz, onunla konuşmak istemeseniz, onunla daha az görüşmek isteseniz? Olabilir bunlar doğal şeyler. Bunların ardından kavga ettiğinizi düşünün. O tüm sırlarınızı anlattığınız dostunuz, her şeyinizi, tüm zaaflarınızı biliyor. Berbat bir durum değil mi?

Peki ya kim bana ''biz çok şiddetli kavga etsekte asla birbirimizin adına kötü şeyler yapmayız'' der?
Ve ne kadar gerçekçi olur? Bazen bizden yüksek not aldığında bile sinirlendiğimiz, ''bir daha not vermicem banane'' diye düşündüğümüz zamanlar oluyor. Bu basit durumda bile böyle yapıyorsak berbat durumlarda zarar vermemeyi başarabilecek miyiz? İnsandan insana, verdiği değere göre değişir, fakat ben artık kimseye, bana zarar vermez, gözüyle bakamıyorum.

(Düzeltme: Fotoğrafta ki ''yanlız'' kelimesinin doğrusu ''yalnız''dır. Fotoğraf alıntı olduğu için, eklemek istedim.)

Umarım kavgasız, güzel dostluklar kurarsınız. 4 sene en yakın arkadaşım dediğim, fakat aynı evde yaşamaya başlayınca aslında öyle olmadığını anladığım bir arkadaşım var. Hiç kavga etmedik fakat, kesinlikle ''dostum'' değil. Bu konuyu başka bir bencemde ele alacağım.

Güzel arkadaşlıklara!