Söyle, Hiç Böyle Sevildin mi?

Bana en büyük düşmandır yokluğun. Ne oluşunu duruşunu inkar edebileceğim bir an var, ne de yerini dolduracak bir varlık. Seni hatırlamak için sevdim, özlediğim için ağlıyorum hep. Zoruma gidendir hayatımdaki gereksiz insanların fazlalığı.

Yokluğun bile çokluğumu bitirecek kadar büyük yere sahip hayatımda.

Bu seni sevmenin ön sözü daha, önüne dizdireceğim ne çok satır var. Eline geçmesini heyecanla beklediğim onlarca hikaye, yüzlerce afilli sözcük hazırladım.

Acıyla karışık huzur, ince bir hastalık bu. Sen gelince geçen..

Aynı havayı soluyup yan yana olamamak bizimkisi, aralandı ciğerimi kaplayan bulut, yakmaya başladı. Belki de seni hatırlatmadığı için vazgeçtim tüm kokulardan. Umut arıyor kulaklarım seni son bir kez olsa duyabilmek için.

Seni bulmak pahasına vazgeçtim tüm gerçeklerden, bilirim en doğru yol senden geçendir.

Güneş'in Ay'a olan aşkı kadar imkansız olsa da yüzünü görme hayaliyle seriyorum tüm ihtimalleri önüme.

Kıymet bilmek diye bir şey vardır ya, hala konuşabilme fırsatın varsa, tüm engellere rağmen bir yol bulmalısın. Çünkü biz insanlar vazgeçtiğimizi değil kaybettiğimizi özleriz. Her şey için geç olmadan bir şans daha tanı kendine.

Sevdiğini söylemekten asla bıkma. Öyle bir zaman gelecek ki, yüzünü unuttuğun için öldürmek isteyeceksin kendini. Sarıl ve sevdiğini söyle.

İnan toprak öpmek ölüm kadar zor.

Sevdiğinizi söyle onlar hayattayken hala.

Keşke'n kalmasın.

Özlemek geri getirmiyor onları, Rabbim mekanlarını cennet eylesin.

- Ömür saydığım kısacık yılların anısına yazıyorum, umarım anlaşılmıştır demek istediklerim.

Allah'a emanet olun..