Sen Sevdin Ben Yandım

Bir insan sevmediği halde neden seviyormuş gibi yapar ki? Ya da sevdiği halde neden gelmez? Gözlerimizi birbirimize kitlemişken neden gider? Ve bunlar neden beni bulur? Kafamdaki deli sorulardan kaçamıyorum. Durduramıyorum bu kafayı. Aklıma geldikçe paramparça oluyorum. Küçük bir kız gibi ortalıkta dolaşmaktan bıktım, yoruldum.

Gözlerinden neden kendimi alamıyorum?

Ben sevdim, aşık oldum, yandım. O sevdi, evet sevdi. Ama sevdiği halde gelmedi. Çaba sarfetmedi, imkansızlığa doğru yürümedi. Belki de akıllıydı, çevresindeki kişilerin tepkisinden korktu. Gerçi çevresindekiler de ne diyecekse artık bilemiyorum. Bahane yok ya da var.

Sen ve ben, neden biz olamadık? Ben neden sana doyasıya sarılamadım ve sen neden yemek yerken bile aklımdan çıkmıyorsun?

Sanki heryerdesin. Gittiğim parkta, okuduğum kitapta, izlediğim aşk filmlerinde... Eğer gelseydin, güzel severdim adamım. Hem de öyle bir severdim ki, bağlanırdın bana. Kopamazdın işte benden. Ben bir adım attım evet, ama sen atmadın.

İncinebilirim, kırılabilirim, hatta gurumla bahis oynamış bile olabilirim. Ama şu da bir gerçek, sen küçük bir kızı seviyormuş gibi yaptın; o küçük kız ise senin aşkından yandı. Şimdi o küllerden yeniden başlamak için seninle ilgili olan bütün anılarımı siliyorum. Fakat merak ettiğim bir şey var.

Ben yandım orası kabul de, erkekler de yanar mı?