Anne Babasız Büyüyen İkizlerin Hayat Hikayesi

Annem -Babam vefat ettikten sonra başımıza gelenler!

1995 yılında ben ve ikiz kardeşim dünyaya geldik. Babam tornacı annem ev hanimiymiş. Annemin kimsesi yok evin tek cocuguymuş. Babamla evlenirken anneannemler istememiş. Annem dinlememiş ve babama kaçmiş. Onlar da anneme düşman olmuşlar.

Benim adım Fırat, kardeşim Serdar ile hayata gozlerimizi birlikte açmışız. Ben Serdar'dan 4 dakika önce doğmuşum bize öyle söyledi amcamlar.

Biz henüz 2,5 yaşındayken trafik kazası sonucu annemiz babamız vefat etmiş.

Ne ben, ne de kardeşim o duyguyu yaşamadik. Bir insanin annesinin babasının olması nasıl bir duygu bilmiyoruz.

Bize babamın bir küçüğü olan amcam baktı ilkokul zamanlarına kadar.

Biz 3.sınıfa gidiyorduk o zamanlar yengem çok farklı biri oldu. Çünkü amcamlarinda bir çocuğu oldu, çocukları olunca bize karşı çok değiştiler. Sürekli bizim yanımızda bile tartisiyorlardi. Yengem amcama

Sen adam değilsin, diğer kardeşlerin bakmıyor da sen neden bakiyosun bunlara? Bizim de çocuğumuz oldu, nasıl gecinicez?

deyip duruyordu.

Kardeşim de onlar ne zaman kavga etmeye baslasa sürekli ağlıyordu. O kavgaların içinde 1 yıl daha amcam bize baktı.

En sonunda bize uzerinizi giyinin bir yere goturucem sizi dedi. Kardeşimle beraber giyindik, arabaya bindik, bizi köydeki babaannemin yanina götürdü

Babaannemlerde oturuyorduk.

Amcam bizi dışarı çıkartıp babaanneme birşeyler söyledi. Sonra camdan bize seslendi amcam içeri gelin diyerek. Biz içeri geldik, amcam ayağa kalktı. Ben gidiyorum, siz bir sure burada kalın, babaanneniz yalniz kalmasın dedi ve gitti.

Bizim bir süreliğine olan babaanne ziyaretimiz aradan aylar geçti bitmedi. Anladık ki amcam bizi istemiyordu ve babaannemle yasamaya başladik.1O yasindaydik biz o zamanlar. Bundan yaklaşık 4 sene sonra babaannem banyoda düşüp vefat etti .

Hatay'da oturuyorduk biz, kardeşimi alıp İstanbul'a geldim. Okulu bıraktık, inşaatta iş bulduk, çalışmaya başladık. Gece de inşaatta kaliyorduk, hem de bir nevi bekçilik yapıyorduk, hırsızlık olmasın diye.

Yıllarca inşaatta çalıştık. Sonra kiralık, ucuz bir ev ayarladi bize insaatta çalışan bir abi. Eve yerleştik. Ardından açık öğretim e yazildik. Önce ortaokul bitti. Şu an açık öğretimden lise okuyoruz, hâla inşaatta çalışıyoruz, mayıs ayında da askere gideceğiz.

Keşke annemiz babamız olsaydı da bize bağırıp cagirsaydi, bana ve kardeşime oğlum deseydi.

Bu hayatta sadece Allahımız var, başka kimsemiz yok. Annenizin babanızın kıymetini bilin ayaklarını yıkayıp suyunu için :( Kardesimle dün aksam oturduk sahilde. Bana dedi ki

Bizim hayatımız ne olacak? Biz nasıl evlenip yuva kuracağız? Annesiz, babasız büyüyene kim kız verir?

dedi. Ben onu teselli ettim ama gerçekten de öyle. Ben bir kızı sevdim, o da beni seviyordu" ailesi bize hakaret etti.

Sen bir şu haline bak, içinde olduğun duruma bak, kendine çeki düzen ver, evini eşyani kur, öyle gel dedi".

Biz kimsesiz buyuduk ama hic kotu yola dusmedik. Ne sigara, ne alkol kullanmadik hiç bir zaman. Ama hep dışlandik, hem de fazlasiyla. Allah büyüktür elbet bize de bir kapı açar :(

Bir baska bencede görüşmek üzere ..