Evlat Sevgisi Bu Dünyada Bahşedilen Cennettir

Evlat sahibi olmak, sanırım bu yaşamda hissedilecek en yüce duygudur.

Aşkların en gerçeğidir, ayrılıkların hüzünü, terkedilme korkusunun saklanmış duygularıdır. Bir anne daha henüz yeşermemişken tohum, ilk köklerini hissettiği anda tadar bu duyguyu. Senin canından can, kanın bölünmüş ortadan. Feda olsun diyorsun.

Evlat sahibi olmak gece bile baki kalan bir gölgeye sahip olmaktır.

Kafanı yastığa koyduğun anda, hatta rüya ile yaşam arasında ki o arafta bile yalnız kalamazsın. Yük değildir bu, tam aksine senin hissiyatlarını paylaşan bir can yoldaşı. Sabırdır, hiç ömrün kalmamış gibi yaşarken durup bir soluklanmaktır. Kopartmaya hazırlandığın dikenler, güllerinde bırakmak.

Umarım herkese nasip olur böylesi…

Bende istiyorum ki, zaman bu ya ne olacağı belli olmaz. Ömür ya bize baki değildir. Bir mektup yazacağım yavrucağıma, neresinde bırakırsam yarım kalmayacağını bildiğim. Olmazsa dahi yaşattığım bir eser kalıcak. Bir örneğini sizinle paylaşmak istedim yalnızca ;

‘’Biri var oralarda duyuyorsun ya. Bunca yakınken, hissetmek ne büyük erdem. En büyük esareti hissediyorsun. Sen ki sevdanın ortasında yaşanmamış, dokunulmamışsın. Masumiyet mi yazık sana yavrucağım, sen güzelsin. Sen gösterişle, sen dantelli kollarla, ışıltılı ayakkabılarla lanetlenmiş bir kusursun. Siyah değilsiniz ancak beyazdan da izler taşımıyor kendiliğiniz.

Acı duyuyor teniniz, lakin bakmayınız göremezsiniz. Gözler hangi gerçeği gördüler ki bu vakte kadar; bu deniz mavi değildir ya öyle bir oyun bu beyaz, o değildir ya oyle bir histerik kriz. . Hayat durduğumuz yer midir Pars yoksa bir gün ulaşacağımızın umitlerinin vardığı yer mi ?Anlatmak zor da anlaşılmak ah ne şirret. Yetmiyor dizelerden kopup gelen bunca kafiye, hangi sesin sonuna nokta koyulacak bilinmez bu devirde. Yarım kalmışlığın gölgesinde ki umut. Yanılıyorsunuz efendim ölüm değildir bu kez derimin altından şurdakine erişen, öyle ki kurtulmak ne kolay. İstemez şiir olmuş ruhumun ardındakiler. Bir ağaç veriniz bana, bir de dalları ardından sızan avuç dolusu gölge. Karanfil savurunuz, kuşların kanatlarına doğru. Anmayın yokluğumda beni, sakın. Kaçmak bunca güzelken.’’

Soluk alışını görüyorum, yapma. Çaresiz misin yavrucağım. Tonunda biraz dinlesem kendimi bulacağım, olma efendim. Haykırır gibi inleyişlere kapat kulağına, inan görmediğinde değil bilmediğinde rahat olur şurası.

Not; Bu küçük bir çocuğa verilecek bir anı değildir. Benim yokluğumda sığınacağı bir liman olmasını dilediğim o gence ithafen .