Dolunay altında kurbağa bacağı arayan bir cadıyım / Saçlarıma takılıyor kanlı ayaklarım

Size ruhumdan bahsedeceğim. Ruhumun aşındırdığı bedenimden ve yalnızlığımın hayvani bir seziyle etrafıma topladığı kır şeytanlarından.

Arkaik bir kabile hayal edin. Eyerleri sihirden olan atlarının ipini, gökyüzüne bağlamış şamanları düşleyin. Ve hatta Prozac'ın olmadığı zamanları ve mutsuz adamları... İlkel insan melankoliyi "ruh kaybı" olarak açıklamış. İlkel insan için melankolik insanın ruhu, gece dişleri arasında parçaladığı tasmasından sıyrılarak klübesinden kaçan bir köpek gibiymiş. Büyücü hekime düşen görev ise kaçan ruhu yerine getirmek olurmuş. Benim ruhum eline meşale almış öfkeli bir isyancı. Tasmasını parçalayıp kaçmış bir köpek.

Ne yazık ki bana yardım edip ruhumun dönmesini sağlayacak şaman dostlarım yok. Burnuna indirdiği gözlüklerinin ardından ukala bakışlarını bana diken bir psikiyatristim var. Kaçan ruhumu geri getirme konusunda pek de itimat göstermediğim yöntemleri ve "kendini fazla dinlememelisin" nasihatlarının ardından gelen yeşil reçetelerim...

Dizginsiz ve vahşi bir köpek suretini almış ruhumu geri getirmek için, kır şeytanlarının kulağıma fısıldadıklarını yerine getireceğim. Onu kendi kanımla besleyeceğim. Kendi kemiklerimi savuracağım önüne. Şarap kadehinde kanımı sunacağım ruhuma. Kemiklerimden uzun bir kule inşa edeceğim hatrına...

Geriye kalan cesedimin ise sahilinize vurmasını istiyorum. Şişip çürümüş etimin kokusunu çiğerlerinize çekmenizi... Zavallılığımın, sarı saçları güneşi kıskandıran, mitsel güzellikteki kadınlarınızın gözlerini yaşartmasını istiyorum. Bilmiyorsunuz ki en büyük kibir merhamettir. Tırnaklarının arasını daima temiz tutan, kumaşı kaliteli takımlar giyen başarılı ve kusursuz paçavralarsınız siz!

Pırlantanın sahiliğine kırılmasını sınayarak karar veren ahmaklar anlayamaz, biliyorum.