Ben zayıf bir kızım. Vücudu zayıf ama güçlü karakterli bir kız. Size kendi mutsuz hikayemi anlatacağım.
Sağlıklı kiloda doğmuştum. Yemeklerle aram çok iyiydi, yemek yemeyi aşırı derecede çok seviyordum.
Lakin 5-6 yaşlarımda yemek seçmeye başlamıştım. Nedenini tam olarak çözemesem de yemek yemek artık bana işkence gibi gelmeye başladı. Ailem, akrabalarım yemek yemem için zorluyor,adeta yememek için savaş ilan ediyordum.

Gittikçe zayıflamaya başlamıştım.Bir deri bir kemik olmuştum resmen. Ben kendimi ise hiç zayıf olarak görmüyor kabul etmiyordum. Normal bir kız olduğuma inandırmaya çalışıyordum kendimi. Ama maalesef ki gerçek çok farklıydı; ve bu gerçekle yüzleşmem çok uzun sürmedi...
Artık beni gören herkes bana laf atmaya başlamıştı.
Akrabalarım yüzüme karşı söylemezlerdi. Lakin birkaç defa benim hakkımda konuşmalarına şahit olmuştum
Okuldakiler 'Sıska, çubuk, çıroz, çöp,iskelet Ay bir vursam kırılacak,Şuna baksana HAHAHAHA diye dalga geçiyorlardı. Birisiyle kavga edecek bir durum olduğunda dövülmekten korkan, zayıf olduğu içinde kendini savunamıyordu bu kız.Halbuki bu kız bir tekvandocu olmak istiyordu biliyor musun? Ama o yapamaz çünkü o zayıf birisi. Etrafı susturmaya çalışsa da başarılı olamadı o. Çünkü her parladığında daha çok uğraşıyorlardı.
Yolda tanımadığım bir şişman yaşlı teyze bile bana laf etmişti:
“Ay bu çocuğun hali ne böyle siz bu kıza yemek yedirmiyor musunuz? Ne hale gelmiş çok yazık”
Dediğini hatırlıyorum kaç sene geçmesine rağmen hiç unutmuyorum. Oysa kendi şişmanlığına bakmadan.Bu olay günü eve gidip bütün gün ağladığımı bilirim. Anne ben çok mu kötü bir durumdamıyım? Bana niye böyle laflar edebiliyordu diye. O kadını bir daha görsem hiç düşünmeden yüzüne tükürürüm buraya yazıyorum.
Bir şişmana "şişmansın" demek ne kadar üzüyorsa insanı,
zayıfada zayıfsın demek üzüyor!

Bunun gibi binlercesi bir sürü dalgaya,hakarete maruz kaldım.Bunların hiçbirini haketmedim.Nerdeyse her gece ağlardım. Zayıf olmak benim elimde olan birşey değildi.Keşke başka bir vücutta doğsaydım diye hep yakındım.

Açık kıyafetler, istediği şeyleri giyemiyor. Etrafın göz tacizlerinden dolayı artık dışarı çıkmak bile istemiyordum. Başkalarının aksine her aynaya bakışında kendini beğenmek yerine kendinden iğreniyordu bu kız. Kendini sevmiyordu nefret ediyordu artık kendinden.

Seneler sonra yeniden yemek yemeye başladım.Artık yemekleri severek yiyorum.Ama yinede kilo alamıyorum.Doktora gittim.Doktor ise bana metabolizmamın hızlı çalıştığından dolayı kilo alamadığımı, anormal bir durumumun olmadığını söyledi.
Fikirlerim düşüncelerim gelişti.Artık eskisi kadar kafama takmamaya başladım. Etraf ne derse desin umursamıyorum artık.Çünkü bazılarının benle dalga geçtiğini, bazılarınınsa bana özendiğini gördüm. Sonuçta ben ne olduğumu biliyorum. Şu an tek isteğim normal bir kız olmak.
Ben ne kadar zayıf da olsam, karakterim sağlam önemli olan da bu.
Sizden ricam bir insana bunları söylemeden önce tekrar düşünün.Çünkü o sizin bir anlık sarf ettiğiniz tek bir kelime bir insanın bütün hayatını etkileyebiliyor. Okuduğunuz için teşekkürler.
Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar