Hiç Görmeden Sevmek Mümkün mü?

Bir insanı insan yapan sözleridir deriz hep. Ne görüntüsü, ne yaşı, ne sesi..

Eğer bir insanı bunlar için seviyorsanız kalbinizle değil gözünüzle sevmiş olursunuz. Ve bu gerçek aşkın hiç de hak etmediği bir şey.

Çoğumuz ruh ikizinin, olduğu ya da olmak istediği insanın bir yerlerde bizi beklediğine inanırız. Ben tam da bundan vazgeçtiğim bir zamanda tanıdım O'nu.

Elbette bunu ona hiç bir zaman söylemeyeceğim. Hiç bir zaman onunla evlendiğimi hayal etmeyeceğim. Çünkü sadece konuşmanın bile insana her şeyden iyi hissettirdiğini gördüm ben.

Mesela "gülünce küçülen gözleri var mı?" diye düşünmeyi onun gülüşünü görmeye tercih edebilirim. Her ne kadar içimde daha çok öğrenmek isteyen bir ben olsa da, her ne kadar dünyanın en sabırsız insanı olsam da bunu da hiç bir zaman öğrenmeyeceğim.

Yakın bir zamanda sevdiğimi sandığım biri tarafından üzüldüm. Kendime gelemem ben artık derken hayat bana yıllardır beklediğim şeyi yaptı. Belki "kitap hırsızı"nı hiç okumamış olsam hiç tanışmayacaktık. Onun yaşadığına dair umudum bile olmayacaktı. Mesela onu tanıdığım için artık daha da çok kitap okuyacağım :)

Umarım bunu okumazsın. Gizli olarak yazmayı da kendime yakıştıramadım.

Eğer bir şekilde okuyorsan da bil, sana söylenmiş bir "seni seviyorum" değildir bu. Sadece yazılmaya değer tek konudur benim için. Bir de sana bu şarkıyı dinletmek istemişimdir: