Tecavüz mü? Çocukluğumu öldürdün!

Henüz kendime bile açıklayamadığım duygularımı, yazıya dökme cesaretini buldum da kendimde, tanıdığım onca insana kendimi gösterme cesaretini bulamadım.

Aslında bu cesaretten çok... utanç gibi birşey. Suçlu olan değilim belki ama, saf olan benim.

19 yaşındaki bir bayanın özgeçmişi, hayat hikayesi sadece bundan ibaret.

Küçük bir kız var idi.

Masum.

Henüz 6,

belki de 7 yaşlarında...

Anne ve babasından başka güvenmesi gereken kimsesi yok.

Bir de annesi işteyken, ona gözkulak olması gereken karşı komşuları Burcu'dan başka.

Sıradan bir gün küçük çocuklar gibi, zorla öğle uykusuna yatırıldı.

Uyudu...uyandı.

Yıllar sonra 'asıl gerçeği' kavrayacağını bilseydi, o gün başlardı dua etmeye : keşke uyutulduğum gibi, asla uyanamasaydım.

Anne babasının yatak odasında, babası ile Burcu ablasını gördü.

Onu sadece Burcu farketti.

O günden sonra, fırsat bulduğu her anda,

Bu kız çocuğunu taciz etti.

Hatta o kadar ileri gitti ki...

Küçük kız bunu ancak, yıllar sonra şüphelenip, muayene sonucu öğrendi.

Genç bir kadın, küçücük bir kız çocuğuna nasıl mı tecavüz eder?

Eder işte!

Annemin iyi geceler öpücüğünden sonra, incecik bacaklarımın nasıl titrediğini,

Bir elimle sesim duyulmasın diye ağzımı,

Diğer elimle durmadan titreyen ufacık bedenimi telkin edemedim ben.

19 yaşına geldim ve ergenlik dönemimde kavradım geçmişimi.

Babam konusunu hiç bilmedi annem.

Ve vefat ettiği için hakkında bir şey söylemem doğru değil.

Tek bir sevgilim olmadı. Hep uzak durdum insanlardan.

Eşcinsellerden hoşlanmam.

Elimde değil ki.

Bir erkeğin verebileceği zarardan çok daha fazlasını yaptı bana.

Ve Burcu şu an evli, iki kız,bir erkek annesiymiş.

Ve tek dileğim şu;

Çocukları hep mutlu olsun

Ama

Evlatlarının en mutlu günlerinde yanlarında olamasın...

Ve ben yanlızdım.

Hala yanlızım.

Hep yanlız olacağım.

Kim ne derse desin, bu hep böyle olacak.