Çocuk Mahkumlar!

İnternette araştırma yaparken cezaevinde anneleriyle kalmak zorunda olan miniklerin haberine çarptı gözüm. İçim acıdı. Bu konuya dikkat çekmek adına bir yazı paylaşmak istedim... Malum hayat gırgır şamatadan ibaret değil!

Türkiye genelinde yedi şehirde Kadın cezaevlerinde anneleriyle kalmak zorunda olan 1-6 yaş grubunda 400 çocuk var. Bu demek oluyor ki çocukluklarını, mahallede top oynarak ya da saklambaç oynarak değil de demir parmaklıkların ardında, soğuk duvarlarla çevrili koğuşlarda ,gökyüzünü hayal ederek büyümekte olan 400 çocuk...

Doğuştan kader mahkumu onlar; oyuncakları koğuşlardaki telefon kartları. Eğlenceleri gardiyanlarla 'koğuş kalk' uyarısı vermek..

Mesela küçük kardeşlerimizin gitmeyi çok sevdiği bakkala bile gidemiyorlar. Çocuk bu çikolata ister; sakız ister, bisküvi ister. Acaba annesine sorduğunda nasıl cevap veriyor yavrusuna? ya da anne ne hissediyor ki çocuğuna bakarken? Hastalandğında koşup gideceği bir hastane yok, gezintiye çıkabileceği bir park yok ve en önemlisi eğitim çağına geldiğinde gönderebileceği bir okul yok! Ne acı.

Bir anne oğlunun oyuncakla yeni tanıştığını anlatıyor ; o güne kadar tv kablosuyla oynayan minik, eline verilen zebra figürlü oyuncaktan önce korkuyor ve attığını söylüyor. Nasıl oynanacağını bilememiş minik; alışamamış ta. Kırıyormuş sürekli. Sürekli kapalı bir ortamda bulunmanın verdiği sonuç olarak, çocuğunun aşırı sinirli olduğunu da belirtiyor anne.

Keşke ne kadar şanslı olduğumuzu bilsek. Hayatta herşeyin 'nasılım' sorusundan ya da aşk acısından ibaret olmadığını bir anlayabilsek... Gün ışığına hasret yaşayan insanlara sorsak derdin ne olduğunu...

Ve son olarak şunları eklemek isterim; ailenizin, sağlığınızın ve yaşadığınız hayatın kıymetini bilin. Sizin şikayet ettiğiniz hayat bir başkasının hayali olabilir.