Gemilerin Akıbeti Üzerine

Çoğu rengin solmuş olduğu, elde griden başka bırakmayan mevsimlerin sonunda, güneş duygularla doldurulmuş kavanozları çatlatmak adına bir şarkı söyledi. Büyülü olmaktan uzaktı bu şarkı, gerçekti aksine.

İlkin nefes almak kolaydı. Yeni doğmuş değildik, biçimlerimiz yeniden yaratılmıştı olsa olsa. Yeni biçimleri eski işlerde kullanmanın ağırlığı çökmüş içe ve içten.

Renklerin uyandırılmadığı bir sabahın gecesi uykusuz geçti böylece. Hapsedilmiş bir zevkten sonra ellerimizi yalayan kuşkudan başka değildi. Sadık bir köpeğin yaptığı gibi gerçekleşmedi bu iş.

Tam bir çıplaklık halindeyken beden ve tam soyunmamışken evdeki eşyalar ve gözler gördüğünden rahatsızken oldu her şey. Bir iç vardıysa eğer yerinden edilmek istiyordu her şeyden çok. Her yağmur da gökkuşağı getirmiyordu aslında.

Atalarımızın diktiği beyaz ağaçlar kuruyorsa, bize kalan tek şey sayfalarsa eğer ve kanla zayıflamış sayfalarının dokuları, ne için yaşardı insan? Dokunma melekesi zorluyorduysa parmaklarını, tamir etmekten acizdiyse eğer kırılanları ve görmek istemiyorsa olanı, olacağı, ne için yaşardı insan? Savunulacak neyi vardı?

İnsanlığını kara köpeklerinin önüne atmaya karar verdi, bu bir razı oluş olmadığından da göz yaşı dökmek yakışık almazdı. Sesine munis bir ton yerleşti. Reklam kuşağı başladığında kanalı değiştirmek öyle kolay sayılmazdı. İsyanına delil gösterilebilecek boyun eğişiydi.

Zaman zamanı hatırlattı, hareketler duyguları. Her şey yaşında netken sonraları yanlış anlaşıldı. Bir intiharın dudaklar arasında boğulusu böyledir.