Hayatımız Bir Sigaraya Benziyor.

Başlığı görünce ilginç bir benzetme olduğunu düşünenler olucaktır. Geçenlerde sigara içerken, hayatımızın da yanan bir sigaraya benzediğini düşündüm.

İlk başlarda kendimizi yanmamış bir sigara olarak düşünelim. Dışardan sadece bir sigara olarak görünüyoruz. Sigara içmeyenler bizden nefret ediyor. Sigara içenler ise bizi seviyor ve bizden kopamıyor. Hayatımız da öyle değil mi ? Bir sürü arkadaşımız var. Gerçek arkadaşlarımız var bizim mutluluğumuz için ellerinden gelen herşeyi yapıyorlar. Bir de kötü arkadaşlarımız var. Arkamızdan iş çevirirler, dedikodumuzu yaparlar. Bizim kötü olmamız için seferber olurlar...

Şimdi ise sigara yandı. İyi arkadaşlar, kötü arkadaşlar, aşk ilişkileri, stres, bunalım, depresyon derken artık ipin ucu elimizden kaçtı. Kontrol dışına çıktık ve vites attık. Sigaramız yandı, yavaş yavaş yanıyoruz. Her geçen gün ömrümüzden 1 gün çalıyor. Günler geçtikçe ömrümüz bir gün daha kısalıyor.

Yoruluyoruz, hayat yoruyor bizi. Sigaranın ortalarına geldik. Yaptığımız her iş bizi biraz daha yoruyor. Bunlar yetmiyormuş gibi, bir de sevdiğimiz insanlarım ölüm haberleri geliyor. İyice dibe vuruyoruz bu haberlerle...

Sigaranın sonuna geldik... Onca şey yaşadık, hepsi geçti. Değişmeyen tek gerçek sigaranın bitmesi. Artık ne kadar uğraşsakta, birşey değişmeyecek. Ömrümüz bitti, sevdiklerimiz gitti. Bir sigaranın külü gibi rüzgara karışıp gittik.

Ve biz bittik..

Hayata Yeni Başlayanlar Yakın Bir Sigara...