Kendinize Bir Mektup Yazmaya Ne Dersiniz?

Kendime mektup ;

Nasıl başlarsam başlayayım, nedersem diyeyim, nasıl sonlanırsa sonlansın, eksik kalacaktır bu mektup. Mahçubum sana. İncittim seni. Herkesten çok incittim.
Sevgili 15 yaşındaki halim ; bilemedim değerini, çok yaşlar akıttım, saçmaladım, değerini bilmeyen insanlar için çok şeyden vazgeçtim, söz dinlemedim, masumiyetini savurdum.
Özür dilesem bir şey ifade eder mi ?
Çocukluğum... Çaldım ben senden.
Zavallı gençliğim. Zavallı ergenliğim..
En güzel günlerimi bomboş karakterlerle bomboş geçirdim.
Yine incindin biliyorum. Bugünde incindin. En çokta kendine incindin. Başkasının gelip seni yıkmasına izin verdin. Koruyamadın yine o küstah gururunu.
Yeni keşkeler koydun yine pişmanlıklarının üzerine.
Olsun ! deyip geçmek ağır geliyor biliyorum. Artık ağır geliyor. Bedenin ağır geliyor. Yüreğin ağır geliyor. Tenine değip geçen rüzgar ağır geliyor..
Sevgili bugünüm !
Sana 15 yaşını geri veremem biliyorum. Ne desem kar etmeyecek o yüzden.
Söz versem inanır mısın bana ?
Bu kez düşmeyeceğini söylesem güvenir misin ? Hatta tökezlemeyeceksin bile desem ? Hayal kuruyorsun deyip şuh bir kahkaha patlattın biliyorum.
Fakat ben yinede söz veriyorum..
Belki gelmeyecek ne dün ne daha öncesi. Ama yarını bambaşka karşılayacağız. Gardımız sağlam, yüreğimizin parçaları toplanmış, her şey hakketiğimiz kadar anlamlı ve sıcak..
Yeni yara açmak isteyenler defedilmiş olacak kapımızdan, erkenden !
Sevgili 20 yaşım !
Yavaş yavaş geride bırakmak için seni, ilerliyorum.. Ama söz sana ! Bu veda olması gerektiği gibi, başımız dik, ruhumuz huzur dolu olacak...

İnsanın kendisine içini dökmesi, sözler vermesi rahatlatır. Başkalarıyla, hatta bir psikologla konuşmaktan, çok daha iyidir bu yöntem.

Kendi kendine konuşmak, kesinlikle işe yarayan bir terapi yöntemidir.

Arada bir kendinize kulak verin. Dinleyin kendinizi uzun uzun. Çünkü sizi siz kadar kimse dinlemez. Ve sizin kadar akıllıca çözümler sunmaz size.

Kendinizle iletişim kurduğunuzda her şey dahada yoluna girecek..