Ruhsal Gelişim hakkında

Ruhsal gelişim hakkında düşüncelerimin bir kısmını yazacağım.

Yaşadığımız çağ içinde hangimiz ruhsal gelişime önem veriyoruz ki. Aslında bir ruhumuz olduğunu bile unuttuğumuzu düşünüyorum. Yarattığımız teknolojinin esiri olmuş durumundayız ki bunu internet ortamında yazmak ve yayınlamak bile kendi yazdıklarım ile çelişmek oluyor.

Kral Nemrut'un hükümdarlığı hala devam ediyor. Biz hala Kral Nemrut'un esiriyiz. İnsanlar Babil Kulesini inşaa etmeye başladıklarında ve oluşan yapıyı izlemeye başladıklarında artık Tanrı'ya ihtiyaçları olmadığına karar verdiler. Çünkü çalışarak Tanrı'yı yenebileceklerine ve teknoloji ile onun yarattıklarına denk eserler yaratabileceklerine inandılar. Kral Nemrut artık içimizdeki egonun öncüsü oldu ve çağlar gittikçe büyüdü, güçlendi ve çoğaldı. Bugün egomuzun bir çok çeşidi var. Ego hayatımızın çoğunu hatta neredeyse tamamını kaplıyor. Peki bu ego'yu yok mu etmeliyiz?

Ego'dan tamamen kurtulursak tüm sorun ortadan kalkacakmış gibi görünüyor ancak ego'da bizim bir parçamız. Ve insan Tanrı'nın suretinden yaratıldı ise ve yaratıcı bize böyle bir özellik verdi ise muhakkak bunun bir sebebi olmalı... İşte her şey burada başlıyor. Önemli olan nokta şu;

''Egoların mı seni kontrol ediyor yoksa sen mi egolarını kontrol ediyorsun?''

Egolarımızı kontrol etmek için de ilk önce tüm egolarımızdan kurtulmalıyız. Bunu Nuh Tufanı gibi hayal edebiliriz. Kendimizi tüm egolardan temizlemek... Daha sonra ise bu egoları kendi kontrolümüz altında yeniden hayat vermek. Kuşkusuz ki uygulanması söylenmesinden daha zor ancak sonuçların tüm hayatımıza etki edeceğini düşünürsek çabalamaya değer diye düşünüyorum.

Peki ruhsal gelişim neden önemli? Neden yaşadığımız maddi dünyadan bir süre uzaklaşıp bunlar ile uğraşmak zorundayız? İşte bu noktada vereceğim cevap sizin inançlarınıza göre sizi tatmin edip etmeyeceği değişir. Eğer bu dünyaya yalnızca maddi dünyada yaşamak için gönderildiğinize inanıyorsanız bu yazının devamını okumanıza gerek yok. Eğer inancınızda maneviyata belli bir önem verilmiş ve kendinizi manevi olarak bir şeylere hazırlamanız önerilmiş ise o zaman ruhsal gelişim sizin içinde önemlidir demektir.

Ruhsal gelişimi elde etmek ve ilerleme sağlayabilmek için maneviyata yönelmek zorundasınız. Ancak tabii ki günümüz şartlarını bende biliyorum ve insan kendini bu dünyadan soyutlar ise yaşaması imkansız olur. Bu yüzden yapabileceğimiz tek şeyi yapacağız ve köprü kuracağız. Ruhsal gelişime belli saatler ayıracağız ve bunu hayatımızın bir parçası haline getireceğiz. Ancak bunu hayatınızda uygulamadığınız sürece asla ilerleme sağlayamazsınız.

Ruhsal gelişimi basamaklar olarak düşünün, her basamağı çıktıkça maneviyata bir o kadar yaklaşırsınız. Ben bunu belli sebeplerden ötürü 99 basamaklı bir merdiven gibi düşünüyorum. Ve her bir basamağı çıkmadan önce bir düşüş yaşamak zorundasınız. Ancak bu düşüşü nasıl karşılayacağınız size kalmış. Zaten bu hayatımızda var olan bir süreç... Hayatınızda yaşadığınız düşüşlerden sonra değiştiğinizi , olgunlaştığınızı ve bazı konularda artık daha iyi olduğunuzun farkına varırsınız. Ancak bu sizin için daha acılı ve yorucu bir süreç olur. İşte bu kabullenmektir. Ruhsal gelişim size bunu sağlar ve bu süreçleri daha kolay hale getirir.

Peki bu basamakların sonunda ne oluyor?

Bu basamakların sonuna ulaştığınızda maneviyata ulaşmış oluyorsunuz. Ancak günümüz şartlarında bu basamakların sonuna ulaşmak imkansız... O yüzden bunu hedeflemek zaten anlamsız olur. Ancak bu basamaklara yalnızca bir adım atmak bile size maneviyatı kazandırır. Ben şuna inanıyorum bu dünyada maneviyata yönelmeye çalışanlar manevi dünyada var olmaya hak kazanacaklar. Yani bir çok kişinin deyimiyle cennette... Peki dünya hayatı boyunca maneviyata hiç önem vermemiş yalnızca maddi dünyaya bağlı kalarak yaşayan birine ne olur? Hiç şüphesiz ki bu kişide bir ruha sahip , her ne kadar onu hiç hissetmese ve kullanmasa bile. Bu kişinin dünyada yaptıkları sonucu ki maddi dünyaya bağlı olarak yaşayan birisi kuşkusuz ki günah işler. (Burada kullanılan günah kelimesi dinlerde belirtilen günahlardan farklı anlamda kullanılmıştır) Ve yaptıkları kuşkusuz ki ruhuna da zarar verir. Ve bu kişi öldüğü zaman ruhu yok olamayacağı için enerjisi evren enerjisine eklenir. Enerji olarak devam eder ancak nasıl devam edeceği ancak doğanın sistemine göre belirlenir.

Peki diyelim ki bu basamakların hepsi dünya da tamamlandı, o zaman ne olur?

Ben bu soruya bir soru ile karşılık veriyorum aslında.

Tanrı mı peygamberlere ulaşmıştır yoksa peygamberler mi Tanrı'ya ulaşmıştır.

Bu soruya geri döneceğim ancak ilk önce bir şey daha açıklamam gerekiyor. İnsanlığın başlangıcına gidelim. Atalarımızın mağara da yaşadığı döneme...

Mağara da yaşayan insanlar için Dünya zorlu bir yerdi. Her şey hayatta kalma mücadelesine bağlıydı. Peki bu çizimlerin hayatta kalmaları ile ne ilgisi vardı? Çizilen haritalardan bahsetmiyorum onların bir kullanım amacı var. Ancak diğer çizimler o zamanlarda da sanatın var olmaya çalıştığının göstergesi değil mi? Peki sanatda ruhsal anlamda bizi geliştirmez mi? Sanatsal çalışmaların ruhu dinlendirdiği ve geliştirdiği çok açık. En azından benim açımdan öyle...

Şimdi gelelim konumuza, eski çağlarda da bu insanlar sanat ile uğraştıklarına göre belli bir süre sonra ruhsal açıdan belli bir ilerleme katedecekleri ortada. Ve yaşadıkları dönem bakımından maneviyata yönelmeleri daha kolay olacaktır. Eğer bu basamaklarda yeterince ilerlerseniz bu dünyada bile manevi dünyayı görebilirsiniz. Bu durumda belli dönemlerde yaşayan belli insanların bu gelişimi gösterip manevi dünyayı daha bu dünyada iken gördüklerini düşünür isek ve bu maneviyatı diğer insanlara yaymak isteyeceklerdir. Bu da bizi bugünkü dinlere getirir. Size manevi dünyada Tanrı ile konuştular ya da onun isteği ile dinleri ortaya çıkardılar diyemem ama ortaya çıkış amaçları iyiydi. Hemen hemen her din insanları maneviyata yöneltmeye çalışır. Ancak bugünkü dinler de dahil olmak üzere insanlar her zaman bu maneviyatı görmek yerine ceza ve ödül sistemi ve kurallar ile uğraşmışlardır.

Devamını sonra yazacağım...