Blaise Pascal'ın Bahsi

Büyük fransız matematikçsi Blaise Pascal'ın hesabına göre;

'Tanrı'nın aleyhindeki olasılıklar her ne kadar yüksek olursa olsun, bu konuda yanlış bir varsayımda bulunmanın cezası ondan daha asimetrik olacaktır. Tanrıya inansanız iyi edersiniz çünkü eğer haklıysanız, sonsuz mutluluk kazanacaksınız. Ancak yanılırsanız zaten birşey değişmeyecektir.

Diğer taraftan eğer tanrıya inanmazsanız ve yanıldığınız ortaya çıkarsa sonsuza kadar lanetlenirsiniz. Görünüşte karar gün gibi açıktır. Tanrıya inanın.'

Fakat iddiayla ilgili tuhaf birşey var. İnanmak tedbir olarak kullanılabilecek bir durum değildir. Camiye gitmeye, Kur'anı ezberlemeye karar verebilirim ve bunlara inanacağıma yemin edebilirim. Fakat bunların hiçbirisi gerçekten inanmıyorsam, inanmamı sağlamaz. Bu bahis sadece 'Tanrıya inanma numarası yapma' nın kanıtı olabilir.

Ayrıca, böyle bir durumda, inandığınız tanrının, herşeyi bilme gücü olmasa çok daha iyi olur çünkü bu dalaverenizi görecektir.

'Eğer tanrıyı hoşnut etmek istiyorsamn yapmak zorunda olduğun şey ona inanmaktır.'

Bu fikri neden bu kadar kolay kabul ediyoruz? İnanmayı bu kadar özel kılan şey nedir? Tanrının iyiliği, alçakgönüllülüğü ve cömertliği ödüllendirmesi de aynı olasılıkta değil midir? Ya da dürüstlüğü?

Eğer tanrı, gerçeği içtenlikle aramayı en yüksek erdem sayan bir bilimci ise? Cidden evrenin tasarımını yapan tanrı, bir bilimci olmak zorunda değil midir?Tanrının, ahlaktan yoksun, sahte inancı ( ve hatta dürüst inancı) açık yürekli kuşkuculuktan daha değerli bulacağına bahse girer miydiniz?

Sonuç itibariyle, tanrının varlığının gerçekten küçük bir şansa sahip olduğunu kabul edelim. Yine de onun varlığına bahse girip değerli zamanımızı, ona tapmak için harcayıp, ona kurban verip, onun için savaşa girip, ölüp belki de dolu dolu yaşayacağımız bir hayatı harcamaya değer mi?