Neden hep sonunda sadece arzulanan kadın oluyorum?

Her şeyin ilkini yaşadığım duyguları en zirvede yaşadığım ilişkim erkek arkadaşımın yurtdışına taşınma kararıyla bitmişti. Tabi bu özet hali, yıllarca bunun için çabalamış hayali buydu ve önüne çok iyi fırsat çıktı ben gitme diyemezdim demedim de. O da tonlarca açıklama yaptı gitmezsem kendime haksızlık, ilişkimize devam edip beni bekle dersem de sana haksızlık dedi. (19 yaşındaydım o zaman, o da 23) ayrıldık o da gitti. Tek tek hayallerini gerçekleştirdi 1 yıl geçti üstünden ilerlemeye de devam ediyor. O bir yıl içinde doğum günü bahanesiyle, kısa süreliğine burdayım bahanesiyle yazdı birkaç kez. 2 ayda bir muhabbet dönüyordu. Zaafım olduğunu biliyordu ve kullandı.

İlk buraya gelişinde de buluştuk ben karşı koyamadım hala bir şeyler vardı çünkü. Sonra konuşmayı kestim. Hayatıma birini aldım ama uzun sürmedi. Eskisi kadar büyük hisler de büyütmedim ben de, temkinliydim.

Sonra o yine yazdı yine ve yine. Sabaha kadar konuştuk. Ben aptal gibi belki hala oluru vardır diye düşünürken o bel altı muhabbetlere girdi sohbetin sonunda. Son kez istediğini verdim ona. Bitmişti benim için. Birkaç hafta sonra yine aynı şekilde bel altı muhabbete girmek için yazdı istemediğimi söyledim ısrar etti. Sert bir şekilde istemiyorum dedim yine. Sonra engelleşelim o zaman dedi güldüm ben de hay hay dedim engelledim

Bu kadar çocukça ve basit bir şeymiş gibi hatırlamak istemezdim onu. Her şeyin içine etti. Onun öncesinde ve sonrasında da birileri oldu ama flörtle sınırlı kaldı çünkü amaç hep aynıydı ben ilk defa birinin beni sevdiğini gözlerinden görmüştüm bu kadar basit olamaz ya.