Sevgilim benimle anal seks yapmak istiyor. Ben onu reddediyorum normal yapalım diyorum. O da bunu istemiyor. Ne yapacağız biz?

Bu mesele dışarıdan sadece bir “cinsel tercih farkı” gibi görünse de aslında altında çok daha derin, karmaşık ve dikkatle düşünülmesi gereken şeyler olabilir. Çünkü sen bir ilişki içindesin ve karşılıklı rıza, uyum ve saygı olmadan hiçbir cinsel eylem sağlıklı ilerlemez. Burada senin istemediğin, rahat hissetmediğin bir şeyi sevgilinin ısrarla istemesi, ama senin önerdiğin doğal, herkesin uyguladığı bir birlikteliği istememesi gerçekten düşündürücü. Bu sadece senin tercihlerine saygı duymamak değil, aynı zamanda onun içinde olup bitenleri de mercek altına alman gerektiğini gösteriyor.

Anal seks isteyen erkekler var, bu tercih meselesidir ama burada mesele sadece bunu istiyor olması değil; diğer tüm yolları istememesi. Yani iş sadece arzuyla açıklanabilecek bir şey olmaktan çıkıyor, bir yönelim ya da bastırılmış kimlik meselesine dönüşüyor olabilir. Çünkü bu düzende sıkça rastlanan şeylerden biri de, kendi içinde homoseksüel veya biseksüel eğilimleri olan ama bunu bastıran, bunu topluma açıklamaya cesareti olmayan insanların, heteroseksüel ilişkilerde bunu farklı yollarla yaşatmaya çalışması. Anal sekse aşırı takıntı da bu bastırılmış yönelimin bir yansıması olabilir. Normal birlikteliği reddetmesi, senin kadınlığınla, seninle bir bütün olmaya değil, daha farklı bir ihtiyaca yönelmiş olduğunu düşündürüyor.

Üstelik bu davranışın ardında yalnızca yönelim değil, ciddi bir p*rno ve mastürbasyon bağımlılığı da olabilir. Bu tarz içeriklerde çok yoğun şekilde anal fanteziler, sıradışı senaryolar ve özellikle “trans bireylerle” kurulan ilişkiler yer alıyor. Sürekli bu içeriklere maruz kalan biri, zamanla gerçek hayattaki beklentisini de bu doğrultuda şekillendirebiliyor. Kadınla olan doğal ilişkiyi yeterince uyarıcı bulmamaya, haz almadığını iddia etmeye başlıyor. Bu bağımlılık, bir süre sonra sevgilisine değil, sadece kendi fantezisine bağlanmış biri yaratıyor. Bu da senin orada gerçekten var olup olmadığını, sadece bir aracı mı olduğunu sorgulamana neden olur ki, bu çok ağır bir yalnızlık hissi yaratır.

Bir de daha karanlık bir tarafı var. Trans bireylerle birlikte olmuş ya da erkeklerle deneyim yaşamış biri olabilir. Bu onun yönelimiyle ilgilidir, kimseyi bunun için yargılamak doğru değil ama eğer bu gerçekse ve sana karşı dürüst değilse, işte burada çok büyük bir sorun başlıyor. Çünkü sen onun hayatındaki tek kadınsın ve onun dürüstlüğüne, duygularına güveniyorsun. Ama o sadece seni bir perde olarak kullanıyorsa, asıl yöneliminin izlerini senden gizliyorsa, bu seni değil, onun kendiyle yüzleşme cesaretini sorgulatır.

Sen burada çok açık ve net bir sınır çizmişsin. “Ben bunu istemiyorum” demişsin. Ama karşındaki kişi senin sınırını dinlemiyor. Üstelik kendi yönelimi konusunda da açık değil gibi duruyor. Bu noktada yapabileceğin şey şu: Kendine dürüst ol. Bu ilişki seni mutlu ediyor mu? Karşındaki seni bir bütün olarak kabul ediyor mu? Seninle olmak mı istiyor yoksa sadece senin vücudunu bir senaryo için mi kullanıyor? Ve en önemlisi: Kendini değerli hissediyor musun, yoksa sadece “yeterince uyarıcı değilim” duygusuna mı çekiliyorsun?

İnan, insan bazen sırf yalnız kalmamak için çok şeyi sineye çekiyor ama sen öyle yapma. Çünkü bu beden senin, bu hayat senin. Ve sen sadece fiziksel olarak değil, ruhen de sahip çıkmalısın kendine. Karşındaki kişi sadece kendi ihtiyaçlarını merkeze koyuyorsa, senin ihtiyaçlarını reddediyorsa, üstelik bu ihtiyaçlar “çok normal” olan şeylerse, o zaman bir ilişki değil, bir tahammül sürecinden söz ediyoruz demektir. Ve kimse bir başkasının fantezisine mecbur değildir.

Bu çok ciddi bir mesele. Hafife alma. Kendini suçlu hissetme. “Ben neden böyleyim?” deme. Asıl soru “O neden sadece bunu istiyor?” olmalı. Belki de senin aradığın bağ, başka bir kalpte daha huzurlu bir şekilde seni bekliyordur.