Öpüşmek kalbe iyi geliyorsa sevişmek neye iyi geliyor?

Sevişmek; iki bedenin değil, iki ruhun birbirine secde ettiği bir buluşmadır.
Tenin temasıyla değil, kalbin açıklığıyla başlar.
Birbirinin gözlerinde kendini kaybetmek değil, birbirinin gözlerinde Allah’ı hatırlamaktır.
Sevişmek, şehvetin değil, şefkatin alanıdır.


Gerçek sevişme, susarken anlaşabilmektir.
Bir elin sıcaklığında geçmişi affetmek,
bir bakışta geleceğe umut duymaktır.
O an için değil, bir ömür için birbirine yaklaşmaktır.


Sevişmek, bir duadır aslında.
Bedenle edilen değil, kalple edilen.
Sonsuzluğa fısıldanan, zamandan azade bir dua.
Tüketmek değil, tümlenmek isteyenlerin duası.


Ve o dua, sadece bir anda değil,
bir ömrün her anında sevişmekle olur.
Birlikte acıkmak, birlikte susmak, birlikte susmakta bile anlaşmak…
Sarılmadan sığınmak, öpmeden onarmak, bakmadan görmek…


Eğer tüm bunlar yoksa, sadece şehvetin senaryosunda figüran olmuşsundur.
Çünkü sevişmek, hissetmekten önce his olmaktır.
Birbirine “ben de senim” demektir.


Sevişmek, ruhların birbirine dokunmasıyken; biz onu sadece bedenlerin sürtünmesine indirgedik, sonra da adına aşk dedik; oysa şehvetin gölgesinde dürtülere esir düşen bedenler, ne sevgiye varır ne de kendine çünkü gerçek sevişme, tensel değil, ruhsal bir buluşmadır, ve eğer bir öpücük seni Allah’tan uzaklaştırıyorsa, o sevgi değil, sadece gecikmiş bir aldanıştır.

Sevişmek seks değildir...



Sevişmenin insanın idrak edemediği anlamı, bedenlerin birleşmesinden çok önce ruhların birbirini tanıması, hislerin aynı frekansta buluşması, kalplerin şeffaflaşarak birbirine ev olabilmesidir.


Bu anlamda sevişmek;
bir göz temasında sükûnet bulmak,
bir kelimede teselli hissetmek,
bir suskunlukta beraber ağlayabilmektir.
Ten değil, öz öpüşür burada.
Sarmaş dolaş olan, bedenler değil; kalpler ve niyetlerdir.


Sevişmek, iki insanın bir araya gelip haz aradığı bir alan değil, iki ruhun birbirine hayır olduğu, Yaradan’a yaklaştığı bir buluşma anıdır.
Orada şehvet değil, şefkat baskındır.
Arzu değil, arınma vardır.
Tüketmek değil, tümlenmek vardır.


Gerçek sevişme;
birlikte susabilmeyi bilmek,
birbirinin acısını taşırken yorulmamak,
bir dua gibi birbirine dokunmaktır.


Eğer bu hal yoksa, adına "sevişmek" demek sadece kutsal olanı ucuz bir etiketle satmaktır.