Kızlar, Siz ne isterdiniz?

Durulma yok aksine... Hayatım düzene girdi. Ben ümidi kestim kadınlardan. Ona ayıracağın vakitle para kazanıyorsun. Ona yoracağın kafayla kitap okuyorsun. Sporuna git falan. Şimdi bir kadın olunca her şeyi soruyor ya. O bile zulüm yani. Anlatıcaksın filan iki saat. Onun kendine benimsediği bir rol var. Yapması gerektiğini düşündüğü için yoktan da sorun çıkarabilir. Bazen mutlu da edebilir ama genel olarak npc yani. Ben haz almıyorum artık. Kodlar hep aynı. Ben sadece merak ediyorum. Bir değişiklik var mı diye :)

Sabahlara kadar konuştuğum da oldu. Çok ilgilendiğim de oldu. Çok da dinledim. Öyle her seferinde baştan savma diye bir şey yok aksine hayatımda önemli bir yeri olması için uğraştım. Ben çok uğraştım ya :D Şunu fark ettim sonra mesafe istiyor. Göklere çıkarmak değil. Yönlendirme istiyor büyük bir çoğunluğu. Değersiz olduklarından değil, uğraşmak istemediklerinden. Yan gelip yatıyım istiyor. Bana göre kadınlar değersiz değil ama biraz zorlamaya geleni de görmedim. Kadınlar bekliyor daha ziyade, eleştiriyor. Tamam diyorsun konuşsun. Onu da denedim. İşime bakayım. Dinliyor görüneyim. O da iş yaptı. Yani mesafe, manipülasyon ve üçkâğıtçılık çalıştı yani. Ama böyle ilişkinin de mk yani. Vardığımız nokta dokuz ay f.. b.. sıfır hesap ödeme, otuz tane düğüne gittim, İstanbul'da sevgiliyle gidilebilecek her yere elimi cebime atmadan gittim. Hiçbir zevk almadım. Hiç anlamı yoktu. Kız mutluydu, her yerde anlatıyordu. Sıfır duygu. Ondan sonra saldım artık. Çünkü iş jigololuğa gidiyordu artık. Bir kadının psikoloğu olmak, erkeği olmak, onun için mükemmel olmak... Anlam ifade eden bir şey değil benim için. Çünkü hep bir sorun biliyor musun? Düzgün biri yok yani. Olsa keşke de dürüst olabilsek, duygularımızı yaşasak. Yok ablacım yani.