25 yaşında ve bakire olmak dalga geçilecek bir durum mu? (Sayfa 2)

bence hiç küçümsenecek dalga geçilecek bişi değil sen öyle kal ortalık malı olmaktan çok çok harikasın

eeeee yapmadin mi neden bakiresin hala

uyudun mu

burdamisin

yınede dalgalık bır durum degıl ama ırseyde bılmedıgıne kımse ınanmaz ınternet kullanıyosun sonucda ve kacıncı yuzyıldayız ılk okuldakıler bıle bılıyo artık herseyı ınternet saolsun

İlkler önemlidir

bildiğin gerçek bakire. el değmemiş.

aslında istekli ama korkak diyebilirim. genelide çekingen

öyle kalmasının bence bir zararı yok. ama herkes o kadını baştan çıkarmaya cesaret edemez

bir keresinde çekingen birinin cesaretini kırmıştım. meğer içinde canavar varmış :)))

Evet neden öyle dedin ki şimdi anlamadım

33 yaşındayım işsizim bekarım asosyalim eve kapalı yaşıyorum hiç evden dışarı çıkmıyorum çekingen içime kapanık utangaçım hiç sevgilim olmadı diye insanlar dalga geçiyor aşağılıyor dışlıyor hem gerçek hayatta bende sanalda aynı durumun içindeyim yani insanlar beni önemsemiyor maalesef hepsi gerçek Allah biliyor görüyor herşeyi zaten ben alıştım insanların benim hakkımda önyargılı olmasına

Benim pek umudum beklentim kalmadı iyice azaldı çocukluğumdan belli bu durumun içindeyim hiçbir şeyin düzeldiği değiştiği falan yok konfor alanımdan hiç mi çıkmadım sanki çıktım okula askere gittim sınavlara girdim işkurdan yararlandım ama hiçbir şey olmadı hep aynı kaldım hiç açılamadım kendimi aşamadım hep kapanık kaldım benim kişilik yapım böyle çekingen utangaç içe dönük sessiz pasif biriyim bu da hayatımı olumsuz etkiledi hep eve kapalı asosyal yalnız mutsuz yaşadım böylece yaşlanıyorum gençliğimi de hiç yaşayamadım bakir olmak falan da umrumda değil ben sadece sevmek sevilmek aşkı tatmak o duyguyu yaşamak isterdim ama olmadı artık anladım ki olmayacak evlenemeyeceğimi de anladım toplumda da yerim olmadı olmayacak insanlar da beni hiçbir zaman anlamayacak önemsemeyecek hep dalga geçilen alay edilen dışlanan aşağılanan biri olucam bu da benim gerçeğim maalesef

Benim elimde olsa bile güçsüzüm zayıfım yetersizim 30 yaşından sonra daha da zorlaştı her şey yaşım ilerledikçe daha da içime kapamıyorum ben gittikçe dibe batıyorum her şey daha da kötüye gidiyor çocukluk ve ergenlik dönemlerimde yeterince açılamadım kendimi aşamadım özgüvenim gelişmedi sosyalleşemedim hep kapanık kaldım temelim bu benim hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz kaldım bunun farkındayım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum ben gençliğim hep eve kapalı geçti hâlâ aynıyım her şey düzelecek diye beklerken daha kötüye gidiyor en kötüsü de ne biliyor musun sen dedinya bana trollsün diye insanların beni troll olarak görmesi beni anlamaması dışlaması bu gerçekten insanı mahvediyor toplum dışına itilmek

Ben kendimi hayata çok geç kalmış hissediyorum hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım çocukluğum ergenliğim gençliğim hep böyle geçti insanlar ergenliğinde açılır kendi aşar ben açılamadım aşamadım daha da kapandım yaşım ilerledikçe daha çok içime kapandım utangaçlığım çekingenliğim daha da arttı benim durumum sana ve herkese basit saçma anlamsız gelebilir herkes kendi penceresinden bakıp yorumluyor hayatı ama öyle değil insanların ne yaşadığını kimse bilemez anlayamaz sana göre ben düzelirim değişirim hayata katılırım ama benim için bu kadar basit kolay değil imkansız geliyor artık yaşamayı unuttum kendimi hayata uyumsuz hissediyorum çok güçsüz zayıf kaldığımın farkındayım yaşıtlarım nerde ben nerdeyim ölüden farkım yok yaşamayı beceremedim maalesef düzelsem bile her şey değişmez zaten ben utangaç çekingen içime kapanık kalmaya devam ederim sosyal hayatım da olmaz sevgilim bile olmaz

Tamam teşekkür ederim olumlu düşünüyorsun inanıyorsun düzeleceğime bende çok inandım olumlu düşündüm 30 yaşından önce umudum çoktu beklentim çoktu inancım çoktu ama hiçbir şey düzelmesi değişmedi hayatı hep izledim her şey içimde kaldı ergenlik ve ilk gençlik yılları öyle boşverilecek bir şey değil gerçekten çok önemli insanın psikososyal gelişimdeki en önemli evreler ama ben o evreleri sağlıklı tamamlayamadım bunun telafisi yok bu bir eksiklik benim için o yaşlarda başarmam kazanmam yaşamam gereken şeyleri yaşayamadım hem de her şey içimde kaldı bunların hepsi beni olumsuz etkiledi sürekli çöküş içinde yaşadım kendimi toparlayamadım bana hiçbir şey basit gelmiyor kusura bakma gerçekten bu durumda olmayan biri beni anlayamaz zaten istek heves beklenti umut hayal hepsi azaldı azalmaya devam ediyor hayatım mahvolmuş gibi hissediyorum senelerdir her gün aynı yaşam döngüsünün içindeyim içimdeki hisleri kimse anlayamaz benim ne kadar üzüldüğümü kimse bilemez bu kadar kolay olmamalı insanları yargılamak ve benim içinde bulunduğum durumla troll olmanın ne alakası var anlamıyorum o adıma soru açanlar da neden açmış bilmiyorum kimseye zararım yok kendi halimde biriyim benle neden uğraşıyorlar bilmiyorum

Sağ ol iyide ben neden yardım alacam ki çekingen utangaç içe dönük sessiz bir kişilik yapım var bu değişmez ki değişeceğini sanmıyorum çocukluğumdan belli değişmedi değişmiyor da zaten bu yüzden kapattım kendimi sosyalleşemedim hep eve kapalı asosyal yaşadım sana çok basit geliyor benim için öyle değil kimse anlamıyor bunu yaşayan bilir sadece madem o kadar kolaydı bu durumdan kurtulmak o zaman ben neden en güzel yaşlarımı hiç yaşayamadım gençliğimin en güzel yıllarını neden eve kapalı asosyal yalnız mutsuz geçirdim ki bunu bilerek isteyerek yapmadım senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum insanlara gençlere imreniyorum herşeyden mahrum kaldım bu artık hayatımın sonuna kadar devam edecek bir durum şanssızlık mı bilmiyorum yoksa bazı insanların kaderi mi böyle bilmiyorum ama çocuklukta ve ergenlikte zaten belliydi benim halimden böyle olacağım diğerleri gibi değildim çünkü hep yalnız sessiz içe dönük çekingen utangaç kaldım bu da yetişkinliğimi tamamen olumsuz etkiledi