Tecavüze uğradım, bakire olduğum yalanını söylüyorum.

Bunu dile getirmek, kelimelere dökmek çok zor, ne kadar iyi anlatabileceğimi bilmiyorum.

Tecavüze uğradım ben, bir kaç sene önce.

Erkek arkadaşım vardı o zaman bir de, arkadaştı aslında, ama bilirsiniz çıkıyorduk da çocuk aklı işte...

Durumu tek anlatabileceğim kişi oydu, ona o kadar çok güveniyordum ki...

Lakin o beni istemedi, bu olayı duyunca.

"O istemediyse, ailem kim bilir ne yapar..." diye düşünüyordum o zaman. sadece onbeş yaşımdaydım, liseye yeni başlamıştım, okula devam edemedim malesef, kimse de gelip "neden" diye sormadı.

Zaten bu soruya verebilecek bir cevabım da yoktu.

Söyleyeceğim tek bir kelime yoktu, düğüm düğüm oluyodu boğazım, sözcükler tıkıyordu nefesimi, anlatamıyordum, anlatamıyorum...

Polise kesinlikle şikayet edemem, bunu ispat edemem aradan yıllar geçti, hem böyle bir şeyi de istemiyorum. Onun da psikolojisi bozulsun, ona acı çektireyim (bana tecavüz eden kişiye), o da acı çeksin istiyorum.

Hatta bir defasında bu kişi ile buluştum, ona zarar vermeyi düşündüm ama yapadım, onun gibi olamadım.

Şimdiki erkek arkadaşıma "bakireyim" diyorum, bana dokunmasına izin vermiyorum "evliliği bekleyelim" diyorum. Kendim de inanıyorum bu yalana aslında, hala bakire olmak güzel bir duygu geliyor, çünkü bakireliğimi kaybetmek benim suçum değildi, isteğim doğrultusunda gelişen bir şey hiç değildi.

Geceleri uyuyamıyorum, sıçrıyorum yatağımdan. korkak oldum, kimseye anlatamıyorum.

Aynı zamanda bir yanım nefretle dolu...

Yardım edin, ne yapayım.
Tecavüze uğradım, bakire olduğum yalanını söylüyorum.
Cevapla