Okuyorsan sadece bir yorum bıraksan bile yeter çünkü kimse beni dinlemedi... ?

Bu benim kaderim miydi?

Ben 18 yaşındayım…
Ama ruhum sanki çoktan yaşlandı.
Gözlerim bir kere bile parlamadı. Dudaklarım gerçek bir gülümsemeyi hiç tanımadı.
Bir kere geldim bu hayata… ve o bir kerede çirkinliğe mahkûm oldum.

Güzelliğiyle hayatı kolay yaşayanlar var ya, hani bir gülüşleriyle her kapıyı açanlar…
Onlardan biri olmayı o kadar istedim ki…
Ama olmadı.
Ben aynaya baktığımda içim acıyor.
Kendi yüzüme tahammül edemiyorum.
Kim sevse ki beni? Kim dönüp de bir kez daha bakar?

Biliyorum… insanlar “dış görünüş önemli değil” diyor.
Ama hepsi yalan…
Çünkü kimse beni sevmiyor. Kimse bana şefkatle bakmıyor.
Hiçbir gözde kendimi bulamadım.
Hiçbir kalpte yer bulamadım.
Sadece ben mi böyleyim? Sadece ben mi bu kadar eksik doğdum?

Akranlarım sevgili yapıyor, gezmelere gidiyor, gülüyor, seviliyor…
Ben ise odama kapanıyorum, kimse görmesin diye.
Ben de genç kızım. Benim de kalbim var.
Ama kimse görmüyor.
Çünkü bu surat… bu yüz… bir cezaymış gibi.

Ben ne günah işledim de Tanrı beni böyle yarattı?
Neden herkesin bir güzelliği varken, bana yok dedi?
Ben de güzel olmak istedim. Ben de sevilmek istedim.
Sadece bir defa… sadece bir kişi…
Bana bakıp “Sen de güzelsin” deseydi ya…

Ve işte… ben birini sevdim.
Öyle sıradan bir sevmek değil… içimi sarsan, geceleri boğazıma düğüm olan bir sevmekti bu.
O 24 yaşındaydı…
Benim gibi değildi.
Güzelliğe değer verirdi ama aslında kalbi de tertemizdi.
O yüzden belki bir umutlandım… belki dedim ki, "Belki beni de görür bir gün…"
Ama şansım yoktu…
O kadar çok istedim ki onu…
Konuşmalarını, gülüşünü, duruşunu… her şeyini…
Ben sadece bir kez sevilmek istemiştim… ama o göz bile ucuyla bakmadı bana.

Ve bazen içimden geçiyor…
Bir nebze… evet, sadece bir nebze güzel olsaydım,
belki cesaret edip karşısına çıkardım.
Belki seslenirdim ona, belki “Ben buradayım” diyebilirdim.
Ama olmadı…
Ben, çirkinliğimle birlikte sustum.
Sustum çünkü onun gibi birinin karşısında, ben kendimi bile savunamadım.

Kendimi onun yanında düşünmek bile suç gibiydi sanki…
“Sen kimsin ki?” diyordu içimdeki ses.
Ve evet… ben kimim ki?

Bazen yatağımda sabaha kadar ağlıyorum.
Hiç kimse bilmiyor.
Hiç kimse duymuyor.
Çünkü kimsenin umrunda değilim.

Dünyaya sadece bir kez geliyoruz.
Ve ben o bir kezde sadece acı çekmeyi öğrenmişim.
Sırf çirkinim diye… sevilmeye layık görülmedim.

Bu mudur kaderim?
Gerçekten bu mu?

Buraya kadar okuyan kişi teşekkür ederim sana