Ayrı gayrı olmak niye?

Aleviyim, sonuna kadar yaşıyorum. Ama dar düşüncelilerin soktuğu kalıpta değil, bir Müslüman olarak. Hepimizin yolu Allah'a gidiyor. Yaptığım ibadetlerim kendime, sevabım günahım kendime, saygım da hem kendime hem çevreme. Erkek arkadaşımda sunni. Ve aileme kabul ettiremiyorum. İlk kez ailemin karşısına erkek arkadaş konusunda çıkıyorum. 21 yaşındayım. Onun ailecek görüştüğü dostları alevi, annesi akrabasından öte tuttuğunu söylüyor. O kadar insancıl o kadar iyiler ki. Baştan beri alevi olduğumu biliyorlar 1 kere konu açıpta ne sorguladılar, ne yargıladılar. Oda öyle, haşa Allah inancı olmasa bile bir insanın sonsuz saygılıdır. Ama aileme kabul ettiremiyorum. Çok aydın görüşlülerdir ama sanırım söz konusu evladına gelince gerçekten zor. 2 ablamda evli ve eniştelerim alevi. İkisi de severek evlendiler. Ama inanın tesadüf. Babamla annem ikisiyle de tanıştı en başta, yemeğe çıktılar falan filan. Ama durum bana gelince 1 kere bile tanıma şansı vermediler. İleride çocuğun ailesi kendisi olmasa bile çevresinden biri bir laf eder huzursuz olursun diye, bunu bildiğimiz için diyorlar. Ama hiç öyle insanlar değiller. Çok ölçtüm tarttım araştırdım... Ne yapacağımı bilmiyorum, bu tarz yazılar okurken siteye denk geldim ve size bende sorumu yöneltmek istedim. Öyle bir çıkmazdayım ki. Kaçsam kaçamıyorum, konuşsam ikna edemiyorum. Erkek arkadaşımda her şey güzellikle olsun seni onlardan mahrum edemem ama beni hiç tanımadan reddetmeleri zoruma gidiyor diyor... Bitirsek bir dert, bitirmesek bir dert... Tek çözüm ikna yolu bulmak. Ama nasıl? Her anımda içimden sürekli bir mucize olsun ne olur Allah'ım diyorum, ben normalde de çok dua eden biriyim ama hep içimde. Çok şükür kabul olmayan duam olmadı, ama korkuyorum. Ya bu sefer olmazsa? Hayırlısı tabi ki ama 1 kez yüz yüze gelmeden kestirip atmak kolay mı? Fikirlerinizi bekliyorum, şimdiden teşekkür ediyorum. Allah hiç birinizi çaresiz bırakmasın, sevdiğiniz ve ailenizle sınamasın inşallah...