Ağlamak istiyorum bana bir şiir önerisi?

Zamanı geri almayı ne kadar çok istemişsindir bir an. Kaybetmemeyi sahip olduğun insanı.. Yanlış anlaşılmaları doğru cümlelerle düzeltebilseydik eğer çok mutlu olacaktık belki de. Olmadı.. Yapamadık. Bazen sustuk. kendimizi açıklamaya bile gerek duymadık. Güvenilmezdik belki de. En sevdiklerimizi kaybettik hep. Az sevdiklerimiz hep bizimle kaldı. Belki bir gün severiz diye. Kaç kişi vazgeçti kimbilir bizden. Ya biz kimlerden vazgeçtik.. Değdi mi o ayrı.. Değmeyeceğini bilsekte vazgeçtiğimiz insanlar çok oldu.. Anlatabildim mi bilmiyorum. Olsun. Ben bugün kendime yazıyorum. Hatta artık sadece kendime. Dürüst müydük acaba önce kendimize.. Beni en çok yanlış anlaşılmalarla kaybettiğim insanlar üzer. Yazıp anlatmakta hep daha iyi oldum. Ama konuşmaya gelince sus pus.. O yüzden gitti.. O yüzden durduramadım, anlatamadım içimdekileri. Yazmaya da fırsatım yoktu. Öylece gitti. Kafası hafif dumanlı. Gözyaşı dolu gözleriyle baka baka sordu bana. Konuşamadım. ve gitti.. Kalbim ağrıdı çok.. Otobüse binip onun şehrini terkettiğimde gözyaşlarımı tutamadım. Hani otogarda arkandan el sallayanın olmazsa çok koyar ya insana. Çok koymuştu bana da..8 saatlik yolun tek bir anını bile hatırlamıyordum indiğimde. Hiçbir şey hissetmiyordum. Gözlerim kan çanağı. Bomboş etrafıma bakındığımı hatırlıyorum sadece. Hiç öyle yanmamıştı canım. belki yalvarıp yakarsaydım, gitme deseydim ikna edebilecektim onu. Yapmadım. Neden bilmiyorum. Ben hiç yalvarmamıştım ki kimseye. Birinin sevgisine muhtaç olduğunu düşünmek ne kadar kötüydü.. Bazen özlüyorum.. Çok az anılarımız olsa da sakladım onları. Ara sıra çıkarıp bakıyorum. Sonra tekrar saklıyorum. Ama o hiç bilmiyor. Hiç görmedim bir daha onu. Arkadaşlardan duydum bazen geçiyormuş evimin önünden.. Cesaret edemiyormuş kapımı çalmaya.

Söyle ey durgun yüz, ne beklediğini
artık bilmeden bekleyen boş kafes:
Şimdi burada yaşadığımız, düne ve yarına
yürüyor mu? Ötede, denemediğimiz yönlerde
hastalığın bulaşmadığı bir adada, bir inde,
sisli bir dorukta buluşabilir miyiz bir gün?
Kardeşlerim: Ne zamandan beri nerede
saklıyorsunuz saf ışığı? Hala mağarada mısınız,
kör gövde ve kör gölge,
uykunun düşte ördüğü bir seddin arkasına mı
gömdünüz bozulmaz altını?
Sorular soruyorum ve işte gece gündüz
bir çıkını boşaltıp dolduruyorum: Yol uzun
ve içimden kopup giden öncünün
geri dönmeyeceğini biliyorum.

Enis Batur Asri zamanlar