Sevip de kaybetmek mi, hiç sevmemek mi?

Sevipte terkedildikten sonra acı çekiyor insan bu bize hayatta bazı şeyleri öğretiyor. Fakat bu durum devam ettikçe insan sevgiden de aşktan da soğuyor. En iyisi hiç sevmemeli ki içimizdeki sevgiyi eşimize saklamalı. Kurduğumuz o hayalleri birinin mahvetmesindense eşimle o hayalleri gerçekleştirmek daha doğru olur. Kabul edelim ki hepimiz benciliz hepimiz kafamıza göre hareket ediyoruz. Sevilenler sevenlerin kıymetini bilmez. Biz galiba bizi seveni değil bizi sevmeyeni tercih ediyoruz. Ya da biz sevginin aşkın fedakârligin ne olduğunu mu bilmiyoruz. Paranoya olmuşuz herşeyden bir anlam çıkartıp kafayı siyiriyoruz. Harbiden biz gerçekten sevipte değer verdiğimizde neden kapı önüne koyuluyoruz? Kabul etmemiz gerekn birşey varsa o da hepimiz hastayız

Severek baglanacagima sevmeyerek kaybetmek korkusu yaşamam ama insan oğlu işte kaybetmeyi çok seviyor kaybedecegini bile bile seviyorsun mantigim hiç sevmemek desede işin içine kalp girince mantigim felç oluyor ve sevmek diyorum