Boşanma fikrine alışmak neden bu kadar zor?

Evlilik dışı bir bebeğim oldu. Ailem zor da olsa bu fikre alışınca kendimi güçlü hissetmiştim. Bebeğimin babasına asla ilgi duymuyor, ailemle mutlu oluyordum. Sürekli bizi yanında istediğini bizim onun için bir şans oldugumuzu söylediği için ailemin yanından büyük bir şehirden ayrılıp evlenerek eşimin memleketine küçük bir bölgeye yerleştim hemde ailemden düzenimden kilometrelerce uzağa. Önceleri bizi herkes sevdi yabancılık çektim diyemem herkes benimsedi. Eşim tüm eğitim sürecini yurtdışında geçirmişti ama memleketine dönünce içinden paranoyak tabiri caizse canavar gibi bir adam çıktı. Her gün hırpalandım her yaptığımı ailemin maddi gücüne vurdu burada böyle davranamazsın iyi alışmışsın gibi laflar söyledi ama aslında ben evden bile çıkmıyordum bebekle, hepsi evin içindeki yemek hazırlama, oturma kalkma hatta izlediğim kanallara kadar laf vurma. Ailem aradığında hep mutluyum diyordum çünkü sizi hatta hayatımı bir çocukla bunun için değiştirdim diyemiyordum sanki bir hata daha yapma şansım yokmuş gibi geliyordu. 2 ay birlikte yaşadıktan sonra ben ve bebeğim tüm hayal kırıklıgımızla ailemin yanına geri döndük. Üç aydır da ailemin yanındayız onlar bizi üzmemek için hep destek ama içten içe gururları incindi. Ne eşim ne de o bebeği çok seven ailesi bir kez bile aramadı. Neden hâlâ içimde o verdiği çok güzel hayallerin vaadleri var bilmiyorum ama eşim birlikte yaşadığımız evden de hiçbir şey söylemeden taşınıp gitmiş, buna rağmen ailesi davayı sen aç oğlumun psikolojisini çok bozdun dediler. Hangi birine üzüleyim bilemiyorum insanlar bu kadar kör olabilir mi bebeğimi oradayken sevip dönünce bir kez bile aramadılar, bir gün akıllarına gelecek mi bilmiyorum ama hamilelik, bebeğin ilk beş ayı hep Yalnızdım şimdi tam mutluyum derken boşanma kararını kendime bile söyleyemiyorum